Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
Liber XVII. 443 Ad hoc Eutelus nihil repofuit, fed didudis labris modefte ri fit , et Medeae fagaeitatein, qua tam prope ad veritatem accefferat, admiratus eft. Hanc fenis cundationem cura illa obferuauit, iam quafi certa de triumpho confurgit e ledo feftina, tum lateri Pontificis adhaefit, poftremo recepto iam toto vigore eum orauit, atque obteftata eft, ne fe tamdiu in errore verfari pateretur, fed de Parthenophilo fincere ediceret. Addidit: iniuriam fieri optimo illi Iuueni , li Colchi ilium non pro dignitate honorent. Hoc vero euenire oportere, ni tegumenta remoueat. Haec cum ita urgeret Medea, Eutelus ita de Parthenophilo dicere conftituit, ut, licet quis elfet, aperire nondum voluerit, maiorem tarnen, quam adpareret, oftenderit. Ita enim locutus ad Virginem: Noli nunc id filia de Parthenophilo querere, quod mani feftare non licet. Veniet dies, quo luue nem aguofces , et admiraberis. At nunc , quod in mea eft poteftate fitum, aperiam; Tu caue haec alicui fecreta retegere ; Tutius adhuc latebimus. Ad haec verba erexit animum Medea , iamque , ut fermoni tanto magis iutendere poffet, tota auris effe cupiebat, cum Eutelus ita eft fermonem orfus: Meminiffe Te oportet , mea Filia , me , dum pro concione in delubro dicerem, repente mutura, atque elinguem quieuiffe, tum, diuino velut furore plenum, verba profudiffe, quibus indicaE e 5 ram:
