Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

440 ARGONAUTICORTJM Iiis fpecies adparebat ! Ad ufque extremos haec tanta concinnicas, et puicritudo pertinuit. Hic iam Medea fibi reftituta, et quaíi, ne iterum fenncmem alio Eutelus defie&eret, timida, ita illico repofuic : 0 Euphone, quam, quae retulifti, veriífima video. Vellern, ad hoc tempus Sacrificium durauiffet. Et, íi quid mihi créais, pene, cum poftremus ille accefíit, facemque in manias depofuit, quod Sacrificii finis immineret, indignatione plena ardebain. Certe cum neminem víderim, qui fequeretur, rapui potius facem e poftremi illius manibus, quam recepi oblatam. Et huius quidem irae, ac furoris figna notari fortaífe in meo tunc vultu potuerunt. Haec cum Medea dixit, obferuauit Eutelus, in eo illám effe, ut velit fermoue ad Parthenophilum defcendere, fed quo minus id ageret, pudore cohiberi. Enim vero, corporisne Medea, an atiimi pulcrkudine ceteras inter omnes excelluerit, haud facile definiri potuit. Adfedata mukis, ac huic innata erat, et congenita caítkas; hac etiam re ceteris maior, quia melior. Neque ad hoc usque teujpus de amore inultum follicita, primum hodierna die vuluus accepit, et quoniam, nec puduris adhuc clauílra perfregerit, nec perfraáura uuquam videretur, ea propter vulneris etiam hums au&orem adhuc formidabat. Quern tantum pudorem ut Eutelus fubleuare poíí'et, conílituit prunus Partheno-