Bullae Bonicacii IX. P. M. IX. Bonifác pápa bullái. 1389–1396. (Budapest, 1889. Mon. Vat. Hun. I/3.)

dictarum literarum, predictam preposituram foret pacifice assecutus, custodiam ipsius ecclesie Tytulensis, cui certi canonicatus et prebenda ipsius ecclesie Tytulensis canonice sunt annexi, quam idem Andreas tunc temporis obtinebat, et quam extunc vacare decrevimus, omnino dimittere tenentur, prout in ipsis litteris plenius continetur. Cum itaque postmodum predicta custodia cum ipsis canonicatu et prebenda ex eo vacaverint et vacent ad presens, quod prefatus Andreas eandem preposituram, predictarum litterarum vigore sibi collatam, extitit pacifice assecutus, nullique de ipsa custodia cum dictis canonicatu et prebenda preter nos hac vice disponere potuerit sive possit, reservatione et decreto obsistentibus supradictis, Nos volentes tibi . . . gratiam facere specialem, Custodiam cum canonicatu et prebenda predictis, que quidem custodia simplex officium sine cura existit, cuiusque fructus, redditus et proventus octuaginta florenorum auri . . . valorem annuum, ut asseris, non excedunt, sic vacante, etiam si ad eandem custodiam quis per clectionem assumi consveverit, dictusque Andreas Sedis Apostolice Capellanus vei fructuum et proventuum Camere Apostolice debitorum Succollector fuerit, . . . tibi conferimus . . . Dátum Romé apud Sanctum Petrnm Tertiodecimo, Kalendas Novembris Anno Primo. Consimili modo. Yenerabilibus fratribus Tudensi et Sirmiensi Episcopis - ac dilecto filio Abbati Monasterii sancti Georgii de Dombo Colocensis diocesis, . . . Dátum ut supra. LXXXVIII. 1)90. 26. Octobris. Stephano Michaelis Canonicatum in ecclesia Scepusiensi confert. (Anni I. Liber —. f. 114.) Bonifacius etc. Dilecto filio Stephano Michaelis Oloh canonico ecclesie sancti Martini de Scepes, Strigoniensis diocesis, salutem etc. . . . Dudum siquidem omnes canonicatus . . . dispositioni nostre reservantes, . . . Cum itaque postmodum canonicatus et prebenda ecclesie sancti Martini de Scepes Strigoniensis diocesis, quos quondam Laurencius Petri Fogol ipsius ecclesie canonicus, dum viveret, obtinebat, per ipsius Laurencii obitum, qui apud dictam Sedem diem clausit extremum, vacaverint et