Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IX. Vol. 6. (Budae, 1838.)
Seculo XV. „Der Arabische Geograph Bakiu ums Jahr 1400 kennt das Land Jura, als neben dem Meere der Finsterniss gelegenj das heisst: im aussersten Norden. Im Sommer ist derTag daselbst sehr lang, so dass die Sonne sich iiber 40 Tage nicht verbirgt. Die Finsternisse sind in der Nachbarschaft, und dieBewohner des Landes J ura betreten nur sie mit Licht. Sie saen nicht, sie haben aber viele Waider, und leben nur von Fischfang, und von der Jagd. Um dorthin zu gelangen, muss man durch ein Land gehen, \vo der Schnee nie schmilzt." Bakiu Notices et extraites des Manuscript de la Bibliolh. du Roi Paris 1789.4. Tom 4 II. p. 544. Seculo XVI. Pomponius Sabinus: „Prope glacialis Oceani oras habitant silvestres homines Ugari, sive Ugri. Scythae quidem sunt, et a ceteris mortalibus remoti, apud eos nequeaurum, neque argentum cognoscitur, neque aes ; cum proxima gente mercimonia permutant, aut cum Zavoloczensibus. Sic narravere mihi, qui ad origines Tanais (ad Tulam in Gubernio Moscovitico) habitant." „A Boristhene tenet Scythia usqne ad Rhyphaeos montes , qui claudunt Scythiam ad orientem, et extenditur usque ad Septemtrionem, cujus finis est congelatus Oceanus et altissimi atque excelsissimi montes , aemuli Alpium , qui terminantur mari, quod vergit ad Thylem. In ea ultima parte habitant Ugri, et montes inhabitat luporum genus, quod est siluestre, ubi capiuntur Zobolae, et sciuri pretiosissimi, qui nunc dicuntur Clossi, et sunt quatuor genera sciurorum, et apud Sybarinum est magnitudinis martis, qui illic dicitur Sybaricus. Paulo inferius versus Orientem , itinere duorum mensium fere, habitant Parmii,