Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi VIII. Vol. 7. (Budae, 1842.)
und dem Romischen Reiche so verderblich geworden ist." S. 14. „FinnenweIt, welche von dem Eismeere bis an den Ural herabreichte, und vom Don und der Diina bis an den Irtisch ausgebreitet war: — hier weideten einmahl auch Pannoniens nachmahlige und letzte Eroberer , welche sich selbst, bis auf den heutigen Tag Magyarok , vielleicht von dem Wurzelwort Mag, Kern (des Ileeres) oder von Magas, hocli nennen ; von ihren Finnischen Nachbarn Ugern und Ugrier, von Ugor hoch ; von wohl unterrichteten Griechen OvyyQOt, von Lateinern Ungri y von Slaven CJhri, und Vengri; von Unwissenden Ovvvoi, und Hunni, und Scythen genannt wurden. " Ibid. p. 175. II. De Magyarorum auitis sedibus, et initiis. 9. Vt tam diuergentes Scriptorum sententiae concilientur aut refellantur; videndum imprimis : an non Magyaris , more orientalium nationum, aliae et aliae sedes fuerint? et quaenam illae? Cum Graecorum , Latinorumuc Scriptorum de iis testimonia sint ambigua, aut indeterminata ; an non ex Itinerantium litteris, qui oras illas lustrarunt, e aedem illustrari, determinarique possint? Quo in argumento ita versabimur, vt sedes ipsorum, e quibus proxime egressi sunt, inuestigemus; tum vlteriores ac vlteriores, quamdiu relationes fide dignae nos non defecerint , debita circumspeclione inquiramus. §. 10. Regiones inter Volgam et Irtis fluuios exporrectas, nomine Hungariae Magnae co-