Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi VIII. Vol. 7. (Budae, 1842.)

und dem Romischen Reiche so verderblich gewor­den ist." S. 14. „FinnenweIt, welche von dem Eismeere bis an den Ural herabreichte, und vom Don und der Diina bis an den Irtisch ausgebreitet war: — hier weideten einmahl auch Pannoniens nachmahlige und letzte Eroberer , welche sich selbst, bis auf den heutigen Tag Magyarok , viel­leicht von dem Wurzelwort Mag, Kern (des Ilee­res) oder von Magas, hocli nennen ; von ihren Finnischen Nachbarn Ugern und Ugrier, von Ugor hoch ; von wohl unterrichteten Griechen OvyyQOt, von Lateinern Ungri y von Slaven CJhri, und Vengri; von Unwissenden Ovvvoi, und Hun­ni, und Scythen genannt wurden. " Ibid. p. 175. II. De Magyarorum auitis sedibus, et initiis. 9. Vt tam diuergentes Scriptorum sententiae concilientur aut refellantur; videndum imprimis : an non Magyaris , more orientalium nationum, aliae et aliae sedes fuerint? et quaenam illae? Cum Graecorum , Latinorumuc Scriptorum de iis testi­monia sint ambigua, aut indeterminata ; an non ex Itinerantium litteris, qui oras illas lustrarunt, e aedem illustrari, determinarique possint? Quo in argumento ita versabimur, vt sedes ipsorum, e quibus proxime egressi sunt, inuestigemus; tum vl­teriores ac vlteriores, quamdiu relationes fide di­gnae nos non defecerint , debita circumspeclione inquiramus. §. 10. Regiones inter Volgam et Irtis fluuios exporrectas, nomine Hungariae Magnae co-

Next

/
Thumbnails
Contents