Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi VIII. Vol. 7. (Budae, 1842.)

re. Quapropter tunc septem principales personae — angusta locorum non ferentes — Anno Christi DCCCLXXXIV. Etil, seu Volgam transmiserunt." Ibid. p. 96. His ex aduerso Innoc. Desericii sententiae est adstipulatus. Cl. ac Doctissimus Daniel Cornides: Hu'nnos Attilanos, post Anonymum Belae Notarium , e borealibus Russici Imperii plagis eduxit, defenditque Ammiani Marcellini, ac Claudiani auctoritate ; in illius Vindiciis p. 264. Eumdem Notarium secutus Maiorum noslrorum sedes auitas in Russici Imperii tractu septemtrionali , quam Dentu-Moger, vocat, hoc est Donensem Mogeriam, a Don seu Tanai fluuio ad Pontum vsque porrectum, seu intra Russici Imperii fines esse quaerendas, ait; consensitque cum Desericio , ac Katonaio. CI. Ios. Alo. Kereszturi, Historiarum in regio Scientiarum Athenaeo Pestini itidem Professor: quod est ad primaeuas Maiorum nostrorum sedes ac origines : CI. Katonai sententiam in Historia critica Ducum Hungariae expressam secutus, ipsos ab Hunnis Vturguris, secundum Theophanem occiso rege suo Gorda, e claustris Caucasi ad partes Trans-volganas profugis repetit; qui mutuato a Rege suo Moagere Magyarorum nomine subin Pannoniam petierint. Dissertatione Historico - Critica II. et III. Sicque Hungaros et Hunnos Vturguros eosdem fecit. 7. Procul ab his diuergunt duorum in Academia , vt vocamus, Regia Posoniensi Professorum sententiae: Historiae regni Hungariae e probatissimis Seriptoribus deductae Auctor (Alo. Belnay) Poson. 1804. „Graues, inquit, rationes suadent, vt credamus Attilam et Hunnos fuisse Cal-