Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi VIII. Vol. 7. (Budae, 1842.)

primum omnium regnum habuisse ; indidem, aliquot post linguarum eonfusionem annis, migratioijem suscepisse, duxisseque coIoniasPontum \ersus, Caucasumque, atque porrovsque ad Volgam flumen, supraqite et vltra mare Caspium sensim sese promouisse vsque ad Jntios , siue Sinas ; ego inquam ista non Graecis solum , sed ex aliarum quoque gentium probatis Scri ptoribus, ac velustissimis monumentis perhibere sum enisus" Diss. 1. p. 5. De Hungaris; Quum post Volgae ostia, versus Iaxartem, vltraque vsque s. I. Oxum fluuiutn, Seresque ac Indos et Sinas fuerint ab antiquissimis temporibus magna Hunnorum imperia in spatium plus quam 400. nostrorum milliarium exlensa ad vsque Gangem, inter secantem terras Indorum ; — cumque iis in oris Praedicatorum peregrinatio, Vngarorum Pannoniorum cognatos, natiuis vtpote sedibus, Belae IV. tempestate repererit, eadem nobiscum lingua vsos et necessitudinem cum nostris sponte agnoscentes ; pertinax sit,qui inficietur Vngaros ex Vnnis ortum duxisse — Eadem gens ex varii generis propaginibus adunata ncn amplius sub communi vocabulo Hunnorum, sed peculiari Magjarornm, tertiam emigrationem adornauerunt, atque auspicati sunt." Operis citati Lib. V. parte III. 142. — 3. Inhaesit Sententiae Suae BR. Prayus quoque: „De Hunnorum origine ita olim commentatus sum, vt eos, Cl. Deguinesium secutus, ex vltima Tartaria, Chinae ad Septemtrionem opposita, sensim ad occasum adducerem, quod in Europa consisterent. Neque enim muto sententiam: Sinensium imprimis , tum Graecorum etiam Annalium fide adductus , quiduis contra hactenus aliqui, parum au-