Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi V. Vol. 2. (Budae, 1829.)

cutor, se aduersum nos et romanum Imperium improuideeleuauit, post praestita nobis, et ab ipso male contempta fidelitatis et homagii saeramenta. Dictus siquidem Rex, in festo Pentecostes proxime praeterito, contra terras imperii castra quaedam et oppida expugnauit. Tot et tantis damnosis iniuriis, et probrosis contumeliis et contemptibus nos impellens, quod ad statum reip. defendendum, cuius idem rex pene suffoderat fundamenta, oportuerit saltem sero gladii vsus , nobis a Deo nobis commissi, educere potestatem. Sic itaque in crastino a B. Bartliolomaei festo nos et fidelis noster, Ladislaus, rex Hungariae, eo loco locauimus castra nostra, vbiab exercitu regis Boliemiae vix ad milJiare germanicum distabamus. Mane vero sextae feriae subsequentis, aeterni Dei auxilio inuocato, processimus, signisque belligeris eleuatis, eo peruenimus , vbi rex Boemiae , dispositis aciebus, finem praelii exspectabat. Illic milites vtriusque, dum signa hinc inde prospiciunt, fero impetu glomerantur in vnum; illic de virium paritate inter nos strictis ensibns disputatur. Tantus quoque inerat parti vtrilibet triumphandi affectus, vt morte victoriam comparare, et vincere moriendo, rem dignam et debitam quilibet aestimaret. Illic milites strenui equorum vngulis substernuntur: illic tanto sanguine humano terra perfunditur, vt nedum pugnantibus, sed et pugnae duritiem intuentibus vitae toedium esse posset. Tandem vero militia nostra, non su#, sed omnipotentis Dei virtute praeualens, milites regis Boemiae in vicinum amnem impulit, vbi fere omnes aut gladio interempti, aut flumine suffocati, aut capti ab hostibus defecerunt; sicque fugae praesidium paucis profuit: nam fere