Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi XI. (Budae, 1844.)

aliquando tarditatem vindictae, potentia tuibinis ad instar, satisfactionis grauitate in sui ofFensores exercere solent j ornnia, velut quodam graui somnio occupati dissimulabant; quidnam insnlsaTeutonoruin pareret praesumtio, exspeclantes. Erat tunc in CIuitate eadem Hungarus quidam , Ewthwews (Otvos) denominatus, homo praestantiae non paruae, nec vltim ls in ciuitate, qui solus tolius Hungaricae plebis opprobrium praeter omnes grauiter ferebat et quantum in illo erat, Flungarorum ciuium honorem voce et vi tutabatur. Quum igitur in oculis Teutonorum admodum grauis haberetur ; Teutoni, opportunitate potiti, illum furtim captiuarunt, et captum , domus eorum in penetralibus, diuersis tormentorum generibus alfecerunt; tandem nimiam tormentorum per torturam mortuum , alligita illius collo ingentis lapidis mole, in Danubium illura demerserunt. Jacuit hoc enorme scelus octauum infra diem ; donec scilicet cadauer illius, pondere solutum lapidis, aqua suis exposuit ripis. Inuentum igitur corpus exanimatum, et multum suae calamitatis exhibens cicatrices, credibile de suis testimonium praebuit infectoribus. Eadem tempestate Curia regis multo feruebat nobile. Quapropter Hungari , hoc enormi scelere viso, frementes vnanimiter ingenti clamore concrepuerunt, magnoque furoris cum impetu, in sui vindictam, in ciuitatem irruentes, dum interfectores illius reperire nequeunt, illorum ingerunt se in palatia, et testudinum ferrata confringentes ostia, thesauros Teutonoruin rapaciexponebantpraedae ; Erat diebusineisdem Budensi in Ciuitate frater quidam nomine Jacobus, homo deuotus et perfectae religionis, natione Italus, Ord. S. Francisci, quem Hungari praediactionis io doctrina haud parum sequebantur. Hic