Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)
man nimmt, wenn diese nicht zureicht 3). noch auf andere Merkmale , Abbreuiaturen , Interpunetionen, Linien u. s. w. R.uckiicht. Aber die Musterung der einzelnen Buchstaben, sammt den letztgenannten Eigenschaften, ist fiir sich alJein eine vollig unsichbare Methode das Zeitalter einer Schrift zu finden."'' Schonemann System der allgem. Diplomatik. Th. II. §. 77. Codicum rescriptorum vix. vllus apud nos in Diplomatibus fuerat vsus. §. 37. Idem tenendum de Orthographia, quae saeculo intermedio fuit poene nulla, vt recta, nostraeque similis foret diplomatum autlientiae praeiudiciosa. Interpunctionum, atque abbreuiaturarum difformitas, aliis quoque proprietatibus deficientibus, potest ilJam duntaxat suspectam reddere. Idem obtinet cum terminorum numeralium consignatione: quae iam siglis Bomanis iam literis expressa fuit, nonnunquam in contextu etiam cifris arabicis. Cf. v. SchmidtPhiseldeck. Anleit. p. 23. §. 38. Chrismon et inuocatio, seu aasit, seu desit, cum vsus fuerit arbitrarii, authentiam Diplomatum afficere nequit. Saeculo, quo vfguit, si desit, nonnisi in aliarum formalitatum quoque defectu, fit praeiuaiciosa. Nec e nominum propriorum et genericorum, item titulorum, vsu vel non vsu solo quidquam contra Diplomatum authentiam arguendum, praeterquam si certe constet illa saeculo quodam viguisse, vel non viguisse immutabiliter: illa enim per se variarunt, saepe vero arbitrarie sunt adoptata, pluribusque fuerant communia: „Bey den Geschlechtsnamen, mogen sie dem AufstelJer oder andern in den Urkunden erwahnten Personen beygelegt werden, ist