Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)
intermittere pro genio suo poterant, ast aevi posterioris aut antiquioris vsurpare, e. g. papyrum ante saeculum XIII. linguam hungaricam ante saeculam XVI. formulam: Nos, ante saeculum XIII. Ego, ante saeculuni XI. adhibere nequiebant. 5) Defectum et usum formuiarum certe constantem: siccerte constatusum papyri ante saec. XIII. finem, usum linguae hungaricae ante XVI. in diplomatibus exarandis adhibitum neutiquara fuisse. „Zum Beweise der Unachtheit der Urkunden gehoren: 4) Dass die Eigenthiiralichkeiten der ausseren und inneren Form, welche zurZeit der Abfassung der Urkuiide unabanderlich befolgt worden, fehlen. 2) Dass die Urkunde nicht solche Eigenthiimlichkeiten enthalten darf, welche erwiesener Massen einer friiheren oder spateren Zeit angehoren, und in der Zeit, in welcher die Urkunde ausgestellt wurde, nicht gebrauchlich waren. 5.) Dass man aus dem Mangel oder Gebrauch derEigenthiimlichkeiten, der nicht als gewiss, als unveranderlich erwiesen ist, keinen Beweis der Unachtheit annehme." Spangenberg 1. c. p. 66—7. §. 50. Exempli causa: formularura rectarumdefectu acusu, certe constantium, authentica esse nequeunt haec diplomata: 1) N o s S t e p h a n u s, Dei miseratione et apostolicae sedis gratia, Hungarorum rex,universis damus ad notitiam per hanc ordinationem nostram, quod — S. Romanae Eccl. Sacerdotes presbiter os invenimus. Capitulares canonicos — populo usque ex p a r t i b u s M a r c o m a n orum illic confluenti servientes— quibus nos ul— tra associati diebus pluribus conpsallere non destitimus. — Donavimus ipsis vicum Tormos (pro .Tormus) — ordinavimus, ut praesentes et futuri