Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)
das9 die Ahsuaction, nach welcher sie gebildet Worden, irrig sey. So viele Urkunden nahmlich bis jelzt an das Licht gezogen sind, so machen dieselben dennoch nur einen verhaltnissmassig sehr kleinenTheil in Bezug auf diejenigen aus, welche noch gegenwiirlig in den Archiven vergraben liegen und vollig unbekannt sind. £st ist daher nicht allein leicht denkbar, sondern auch sehr haufig der Fall gewesen, dass manche der in einigen Urkunden fiir eine gegebene Zeit beobachteten, und daher als Regel ftir diese Zeit angenommenen Eigenthiimlichkeiten durch das Auffinden mehrerer Urkunden aus derselben, oder aus einer friiheren oder spateren Zeit erweitert, erganzt oder wenigstens als Regel widerlegt worden ist." Spangenbcrg 1. c. p. 65. Cf. J. W. Hofmanni: Oratio de lubrico artis diplomaticae. Witteberg. 1754. in 1. — Haec praemittenda necessario videbantur ad diplomatum authentiam e characteribus internis explorandam. 29. E praemissis notionum rudimentis palamsequitur: Easolum diplomataesse inauthentiae condemnanda,quae proprietatum etformularum saeculo ac regno, quo spectant, vniformiter ac constanter certe vigentium defectu laborant, atque formalitates, quas aeuo priori aut seriori oblinuisse , certo constat, praesentant; Dico 1) notam inauthentiae esse proprietatum ac formularum saeculo ac regno, quo spectant, vniformiter ac constanter vigentium, defectum: illae enim per se mutabiles quovis saeculo, ac pro genio populorunx variationem atque modificationem sunt passae: 2) usum solemnitatum aevi prioris aut serioris: Cancellarii enim, Notani aut Tabelliones formulas sui temporis variare, aut nonnullas etiam