Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)
kunden war die Briefform, daher nannte man sie im Allgemeinen Epistolae. Die Urkunde begann daher mit dem Grusse des Ausstellers (NN. salutem). Sie wurde dann wie ein Brief unterschrieben und zugesiegelt. — Es gab aber auch Urkunden, bei welchen nicht die Briefform, sonderneine willkiihrliche vorwaltete, u. Namenr-Sjngrapha, Chyrographa, Privilegia , im Gegensatz der Epistolae gefiihrt haben. — Die Capitularien der friinkischen Konige verfiigten, dass die Urkunden datirt und von den Zeugen unterschrieben oder durch Handzeichen bekriifiiget seyn sollen. — Indessen alle diese gesetzlichen Vorschriften sind dennoch im Mittelalter nicht genau befolgt, vorziiglich was die Adhibirung der Zeugen und die Versicherung der Urkunden durch Datirung und Unterschrift betrifft. Die Datirung geschah oft gar nicht, und statt ihr und derUnterschrift trat nunmehr das Siegel ein. C£ Cf. Mabillonium 1. c. Spangenberg : Tabulae negociorum solennium Nr. 24. 25. 45. 46. 51. 70. 74. Pistorii amoenitates Juridicae. P. I. p. 45. Dumont Corps. Diplomalique Tom. I. nro 606. V. liorum quoque nonnulia specimina seriora in Syllabo. §. 26. Certificandorum diplomatum formula sigilli appositio fuerat, domi quoque nostrae, a primis temporibus, summae semper auctoritatis. Cum enim reges nostri literas suas saeculum vsque XV. nominis subscriplione haud muniverint; monogrammata saeculo XII., si vnum et alterum excipias, prorsus exoleverint; fides illarum ac robur a solo sigillo repetenda fuit. V. Trip. P. II. tit. 17. 2. Quin et Capitula, Conventus religiosi, Barones et Magistratus regni, magis adhuc privati Nobiles et Cives, vices subscriptionis ac testimonii per sigilli sui adnexionem,