Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)
zwoiften Jahrlmnclert gebriiuchlicli gewesen sey ; nachher hatten die Lrlvunden eine melir liingliche Gestalt erhalten ; jedoch der Gestalt, dass man in denselben keinen Piaum mehr antreffe. Gruber (Lehrsjstem Th. I. §. 11. p. 57.), und Schoneman (Syst. d. allg. Dipl. Th. I. S. 512. folg.) halten jedoch mit Reclit dafiir, dass es ganz willkurlich beobachtet sej, das Pergament der Liinge oder der Breite nach zu beschneiden, wie wohl die letztere Form am haufigsten angetrolfen wird" Spangenberg 1. c. $.21. Quartam diplomatum externam notam Lingua absoluit: saeculum vsque XVI-um domi nostrae Latina, non illa classica, pura, scd rudis, solaecismis erroribus grammaticis inquinata et horrida ; vocibus patriis, vulgo: tania, holum, tul, gertian, berch worsa etc. mixta; „Lingua Bustica, utsaepius pro masculinis foeminina, pro foeminis neulra, et pro neutris masculina commutentur; ut ij)sae quoque praepositiones — loco debito plerumque non locentur, et pro ablativis accusativa, et rursum pro accusativis ablativa ponanlur." Haec iam Gregorii Turonensis aevo. Cf. J. C. Adelung Glossarium manuale mediae et infimae latinitatis, ex magnis operibus Cangii, Carpentarii, aliorumque Benedictinorum , in minorem formam concinatum, Halae, 1779. 8. Tomi VI. §. 22. Formulas Diplomatum publicorum donaiionalium et collationalium internas, communes, repraesentat syntagma a C. Mabillonio artis Dipl. L. VL p. 619. sequentibus exhibitum: „Praecepta vel Mundiburgia magnatum et saecularium potestatum sunt solum. Proprie autem regum vel principum praecepta signum certum non liabent ab in exordiis, scd quod facerc scriptoribus libuerit