Wenzel Gusztáv: Árpádkori új okmánytár. Codex diplomaticus Arpadianus continuatus. VII. 1235–1260. (Pest, 1869.)

197. Választott bíróságnak bizonyos birtokosztályt tárgyazó intézkedése a 'pannonhalmi apátság és a templariusok közt. 1248. körül. Vniuersis Christi fidelibus presentem paginam inspecturis Magister Michael filius Apa Comitis, Chepanus filius Petri, Marcellus de Berencha, Henricus de Bana, Dionisius de genere Rusd, Oltus de Vigman, Marcellus de genere 01up,Benka de genere Gug, Comites cum omnibus cognatis eorum, et ceteri quam plurimi in Diocesi Jauriensi et Kamariensi existentes salutem in Domino. Vestre nobilitati significamus, quod cum quibusdam diebus assignatis iuris ordine, et iuxta móres patrie disposituri processissemus inter Ecelesiam Sancti Martini ex una, et Magistrum Templi ex altéra partibus super controuersia terre Zeuleus, pars utraque sic se nostro arbitrio obligauit, ut si quis eorum nostrum arbitrium refutauerit, centum marcas parti aduerse soluere teneretur. De qua terra nos hujusmodi fecimus disposicionem; ut ipsi primitus terram Regine de communi assensu restaurarent, ita quod dequadraginta funiculis, quod vulgo Jiu vocatur, sex darentur populis Regine, et reliqui diuiderentur ab Ecclesia Sancti Martini per médium; et medietatem Templarii acciperent, et insuper sexaginta iugera, de sylua vero nec Cruciferi, nec populi Regine partém aberent, nisi Ecclesia Sancti Martini, sed stagnum tantuni commune esset cum Cruciferis. Vineas vero, si qui primi plantauerant super illius terre promuntorio, ydem ipsi possiderent; sed amplius sine assensu Ecclesie Sancti Martini plantare non permitterentur. Ad cuius terre diuisionem de nostris sociis misimus, scilicet Marcellum, Chepanum, Oltum, Benkam Comites, qui utrisque partibus diem assignauerunt ad terram diuidendam Ad quem die assignato Decanus Ecclesie Sancti Martini cum quibusdam fratribus et iobagionibus comparuit. Vbi dietus Magister nec comparuit, nec loco sui misit; sed solummodo unus de iobagionibus prestetit, qui super diuisione terre a nobis iusticie postulabat complementum. Cuius peti-