Kalocsai Főegyházmegyei Körlevelek, 1872

Index

— 52 — tum, sed prout importat onus seu debitum ex obligatione. Estque in jure canonico triplex 1). Per munus a mami, intelligitur pecuuia. Pro pecunia autem venit omnis res temporalis pretio aestimabilis sive mobilis, sive immobilis, item debiti et obligationis remissio; spiritualia enim gratis et sine ullo respectu ad temporalia danda sunt juxta illud Christi : gratis accepistis, gratis date. Per munus a lingua, intellignntur laudes, favores, commendationes, patrocinium et hujusmodi apud alium e. g. Episcopum, Principem, patronum et magistratuin, ex pacto expresso vei tacito, tamquam res ex justitia debita, in compensationem pro re spirituali e. g. pro beneficio. Per munus ab obsequio, intelligitur quodcunque ministerium, servitium, seu obsequium temporale, tacito vei expresso pacto, pro re spirituali praestitum vei praestandum, et hoc praesertim pro beneficio, ita ut illud detur et acceptetur conpensationem ejusmodi ministerrii, servitii seu obsequii, veluti in mercedem et solutionem ex justitia, loco alterius mercedis temporalis solvendae. — Ad 3) Demum ad simoniam requiritur pactum aliquod seu expressum, seu tacitum saltem ex una parte inchoatum vei intentum, quo quis temporale dat aniino et intentione alterum obiigandi aut movendi ad reciproce dandum spirituálé aut e contra; sicque aliquam commutationem aut appretiationem rei temporalis cum spirituali faciendi. Unde Innoc. XI. merito damnavit propositiones in ordine 45. „Dare temporale pro spirituali non est simonia, quando temporale non d a t u r tamquam p r e t i u m, sed d u m t a x a t tamquam m o t i v u m conferendi vei efficiendi spirituálé; vei etiam quando temporale sít solum gr a tűit a conpensatio pro spirituali aut e contra." Ft 46. „Et id quoque locum habét, etiam si temporale sit principale motivuiu dandi spirituálé. Imo etiam, si sit finis ipsius rei spirituális sic, ut illud pluris aestimetur, quam res spiritulis." Hiuc colliguntur sequeutia : a) Quod pactum etiamsi solum obliget ex benevolentia gratitudine ac fidelitate, et non ex justitia, adhuc coutineat simoniam; superaddit enim nóvum gravamen pretio aestimabile, quia qui pactum hujusmodi non servat, esto alia via obiigationi gratitudinis satisfaciat, notatur saltem ut infidelis; tum quia gratitudo non obligát ad aliquod determinatum praestandum, sicut obligát pactum illud praevium. adeoque spirituálé in commercium humánum venit a). b) Quod qui dat aliquod temporale tamquam m o t i v u m a 1 i c u j u s spirituális sibi reciprocedandi e. g. ut altér moveatur ad conferendum sibi beneficium, committit simoniam, si per hoc motus illi reipsa conferat beneficium quamvis nullum aliud pactum, ne implicitum quidem interveniat 8). c) Quod non sit simonia dare temporale s u b s p e c o n s e q e n d i spirituálé, si hoc non principaliter, sed secundario et per accidens tantum intendatur, 4) e. g. si quis serviat Episcopo vei patrono pri marié ad conciliandam ipsius benevolentiam, et secundarie ad obtinendum beneficium, ita ut res spirituális nempe beneficium non intendatur ut debita netributio seu pretium obsequii, sed ut effectus gratitudinis. d) Quod dare ex gratitudine temporale pro spirituali jam accepto, vei e contra sit simonia, s i fiat v i ') Can. 114. C. I. q. 1. — cfr. Reiff. §. IV. p. 79. n. 59.— 2) Sic comuniter Doctores post damnatam proposit ab Innoc. XI. quare uon sunt attendendi, qui contrariuin antea seripsevunt. — 3) Reiff. §. V. p. 80. a. 71. — 4) Reiff. §. V. p. 82. a. 97.