A Győri Püspökség Körlevelei, 1904
Tartalomjegyzék
72 nialibus in mortis periculo, ex Induito Supremae Congregationis i. Martii 1889. intelligi possint et debeant missionarii curam animarum habentes, quamvis parochi stricte dici non valeant? R. Affirmative pro iis missionariis. qui parochialibus funguntur muneribus. (23. April. 1890.) Utrum vi decretorum diei 20. Februarii 1888. et 1. Martii 1889. valeant Ordinarii per se vel per parochos dispensare super impedimentis publicis iuris ecclesiastici, exceptis presbyteratu et affinitate in linea recta, omnes in articulo mortis constitutos, licet matrimonium civile, quod vocant, non celebraverint, nec vivant in concubinatu. R. Negative. (17. Septembr. 1890. Archiep. Compostellano.) Episcopus Vicensis ad pedes Sanctitatis Vestrae provolutus sequens reverenter exponit dubium. Ex literis istius Sacr. Rom. et Universalis Inquisitionis diei 20. Februarii 1888. Sanctitas Sua benigne annuit pro gratia, qua locorum Ordinarii dispensare valeant, aegrotos in gravissimo mortis periculo constitutos super impedimentis quantumvis publicis matrimonium iure ecclesiastico dirimentibus, excepto sacro Presbyteratus Ordine et affinitate lineae rectae ex copula licita proveniente. Jam vero super intelligentia verborum, »aegrotos in gravissimo mortis periculo con. stitutos«, non leve exortum est inter quosdam dissidium. Sunt enim qui asserunt locum dispensationi tantum esse quum impedimentum afficiat directe aegrotum, non vero quum aegrotus sit solutus, et impedimentum tantum directe afficiat bene valentem. Dum alii e contra facultatem dispensandi Ordinariis concedi putant, quamvis aegrotans non habeat in se impedimentum, sed hoc directe tantum existat in bene valente. Unde quum civiliter sint coniuncti, aut alias in concubinatu vivant, ex. gr. puella soluta et Diaconus, iliaque aegrotante, hic valens sit, posset — ne Ordinarius cum his dispensare? Vel is monialis aegrotans in concubinatu viveret cum Diacono bene valente, essetne locus dispensationi, quum Diaconus non sit in gravissimo mortis periculo constitutus? Resp. Ordinarios locorum, vi decreti die 20. Februarii 1888., in utroque casu allato dispensare posse, et in utroque pariter S. Congregationem S. Officii de impertita dispensatione certiorem reddere, ac ea interim curare debere, qua in eodem decreto praescribuntur. Sanctissimus adprobavit. 1. Julii 1891. Relate ad iacultates Episcopis a Sanctitate sua concessas (quae etiam parochis subdelegari possunt) dispensandi in articulo mortis in impedimentis matrimonium dirimentibus, rogo quoad impedimenta mixtae religionis et disparitatis cultus benignissimam declarationem, an in istis etiam in articulo mortis non aliter dispensari possit nisi: 1. ambo contrahentes promittant educationem omnis prolis in religione catholica; et quidem 2. non solum prolis forte adhuc suscipiendae, sed etiam antea (in concubinatu ve! civili matrimonio) iam susceptae, in quantum scilicet hoc a parentibus adhuc dependet; atque nisi etiam 3. pars catholicá (licet privatim tantum) promittat quod, in quantum poterit, conversionem partis non catholicae procurare sataget.
