S. BONAVENTURA: Legenda Maior S. Francisci Assisiensis et eiusdem Legenda Minor (1941)

CAPUT XIII. De stigmatibus sacris

1<106 S. BONAVENTURA. 91 Jacob aul ascendebat in Deum, aut descendebat acl proximum Nam tempus sibi concessum ad meritum dividere sic prudenter didicerat, ut aliud proximorum lucris laboriosis impenderet, aliud contemplationis tranquillis excessibus dedicaret. Unde cum secundum exigentiam locorum et temporum alienae condescendisset procurandae saluti, inquietationibus derelictis turbarum, solitudinis secret a petebat locum que quietis, quo liberius Domino vacans, exterger et, si quid pulveris sibi ex conversatione hominum adhaesisset. — gj * Biennio itaque, antequam ' spiritum ' redderet caelo, divina Providentia duce, post labores multimodos perductus est in locum excelsum seorsum qui ' dicitur

' Möns Alvernae. Gum igitur iuxta solitum morem quadragesimam ibidem ad honorem sancti Archangeii Michaelis ieiunare coepisset

3, supernae contemplationis dulcedine abundantius solito superfusus ac caelestium desideriorum ardentiore flamma succensus, supernarum coepit immissionum cumulatius clona sentire. Ferebatur quidem in altum, non ut curiosus maiestatis perscrulator opprimendus a gloria sed tamquam servus fidelis et prüdem

, investigans beneplacitum Dei, cui se conformare omnimode summo peroptabat ardore. 92 2. Immissum est igitur menti eius per divinum oraculum, quod in apertione libri evangelici revelaretur ei a Christo, quid Deo in ipso et de ipso maximé foret accep93 tum. * Oratione itaque cum multa devotione praemissa, sacrum Evangeli or um librum de altari sumptum in sanctae Trinitatis nomine aperiri fecit per socium, virum uti92 que Deo devotum et sanctum. Sane cum in trina ' libri apertione' Domini passio semper occurreret, intellexit vir 1 Cf. Gen. 28, 12. 2Malth. 17, 1. — Posita inter «' hie, sunt in III Cel., 4, sed etiam in luliano, 61. 3 Cf. IX, 3. — Tunc cf. etiam I Cel., 91 et 92. 4 Cf. Prov. 25, 27; tunc Matth. 2i, 45.