Zalka János: Magyarország primásának Arany-áldozata 1859. november 6-kán (1859)
54 Possis, et auratam rursus gestando Coronam Quem capis, hunc sancto renoves cum Flore nitorem ! ! Interea Tua nos Benedictio, corde volente Quam tribuens spargis, viventes concomitari Non cesset, donec mortali sorte relicta, Tecum, quem sequimur, divinas rite beati Aeternum socii Laudes cantemus in aevum ! ! !“ 4. Eminentis simo devotissime adplaudit curatus clerus Districtus St. Benedictensis. „0 ! Te felicem ter et amplius, atque beatum, Cui tandem Coeli gratia tanta favet ! Exultans exculta hodie, svavique tenore Intona : In excelsis Gloria magna Deo ! Namque Tibi Antistes ! tam rara aurora renidet : Ut, nisi perpaucis, obsequiosa detur. — Eminet illa, velut Sol inter sidera coeli : Eminet, ut virtus, Gloria, lausque tua : Eminet ut cedrus Libani, inter gramina campi, Aut adamas inter caetera dona soli. Rarus ales mundi est, atroque aequalis Olori Haec lux, quam recolis Praesul amate modo. Hinc celebranda foret, rubeisque ornanda pyropis, Laetifico plausu, Carminibusque bonis. Vos tamen augustum, Socii ! suspicite vultum Praesulis ! haec vobis gaudia ferre licet. — Cum bene spectastis, sacrae post basia dextrae, Laetitiae signum, prospere verba date. Dicite : residuos felix Antistes in annos Vivat, et ex nostris augeat Ille suos ! Dicite : sollicitus nostrum qui servat Ovile, Vivat, et aeternum floreat Ille polo ! Dicite : nostrarum qui nobis gloria rerum est, Et fuit, hoc cupimus, nos regat Iste Pater.“ •I.
