ARHIVSKI VJESNIK 4-5. (ZAGREB, 1962.)

Strana - 438

rebno osnovati posebnu instituciju kojoj će se povjeriti taj velik i odgovaran rad. I 4. ožujka 1952. bio je rješenjem Narodnog odbora grada Splita osnovan »Arhiv grada Splita« s tim da se njegova služba ima protezati samo na područje grada. Takva teritorijalna nadležnost Arhiva trajala je do veliače 1957. kad je utvrđenom mrežom arhivskih ustanova i odlukom Arhivskog savjeta Hrvatske Arhiv građa Splita protesao svoju nadležnost i na područje kotareva Split i Makarska. U vezi s ovom promjenom on je promijenio i svoj dotadašnji naziv u »Historijski arhiv u Splitu«. Period 1952-1955. , U prvoj fazi svog postojanja od 1952-1955. ustanova je bacila težište svoje djelatnosti, što je bilo i razumljivo, na spašavanje prikuoljanie ugroženih arhiva i registratume građe. Veći dio sakupljenog materijala spašen je u poslieđnii čas kad je već bio namijenien kao sirovina za preradu. Dobar dio materijala zatečen je u sasvim ispreturanom staniu i takav smiešten u spremište. Kroz te prve tri godine spašeno je i dopremljeno u spremište 24 što veća što manja arhivska fonda. Sav ovaj materijal bio je smješten u pomenutu kulu, koia je ranile bila. skladište jedne trgovačke radnje posuđem. Ona je bila nepodesna za smještaj građe, a ioš više za bilo kakav soliđniji arhivski rad zbog pomanjkanja podesnih prostorija i polica, slabog provjetravanja i osvietljenia. Za kancelarijske pak potrebe ustanovi su u početku bile dodijeljene dviie male vlažne sobe u srednjovjekovnoj palači d'Augubio unutar Dioklecijanove palače, udaljenoj od spremišta nekoliko stotina metara. Personal ustanove povećao se u 1953. godini na 4 lica, ali od nüh ni jedan nije bio arhivističke struke. U takvim uslovima, i materijalnim i kadrovskim, nije bio moguć perspektivniji rad na arhivističkoj obradi velikog kvantuma u spremištu nagomilane građe, a još manje su se mogle uspješno razvijati sve funkcije jedne mlade arhivističke ustanove. Pod pritiskom ovakvih okolnosti Narodni odbor Općine je za potrebe Arhiva izvršio 1953. godine nužne adaptacije u jednom sklopu ranoromaničkih zgrada u neposrednoj blizini vestibula Dioklecijanove palače. U njemu je ustanova raspolagala sa 5 prostoriia od kojih su tri bile namijenjene za rad osoblja, a dviie za spremište. U sliiedećoj godini ustanova je dobila još dvije preuređene prostoriie u istom objektu i povećala broj osoblja na 5 lica. Rad ustanove postaje postepeno sve intenzivniii te, iako još uvijek u pri-, lično teškim materijalnim uslovima, radni kolektiv postiže ^ve veće rezultate. Period 1955-1959. U ovom periodu ustanova pored pojačane aktivnosti na sakupljam ju sve više vodi brigu o tehničkoj zaštiti arhivske građe. Proširenjem pak svoje teritorijalne nadležnosti postepeno orijentira svoju djelatnost i izvan gradskih okvira i započinje sa povremenim obilascima terena. Početkom 1957. godine, kad se ustanova počela postepeno sređivati, morala je iznenada po drugi put seliti. Ta selidba u prvo vrijeme nepovoljno se odrazila na njen rad, ali je ubrzo donnela i pozitivnih rezultata. Naime, ustanova je dobila smještai u bivšoj biskupskoj palači: kancelarijske prostorije u potkrovlju (5 manjih soba), a spremište u prostranom podrumu (50x12 m). Iako i ovai smieštaj provizornog karaktera, imao je i dobru stranu jer je prostorno približio radne prostorije spremištu, čime je bio olakšan rad na obradi građe. Posebno treba istaći kao povolinu okolnost ovog preseljenja to što je spremište uvelike povećalo kapacitete prihvatne službe koja je sad mogla preuzimati — 438 —