ARHIVSKI VJESNIK 1. (ZAGREB, 1958.)

Strana - 577

ne isključuje primjenu i drugih obilježja koja najbolje odgovaraju sastavu fonda. Netipične dijelove fonda posebno istaći. 7. Primjenu grupnih karakteristika treba ograničiti na mali krug bezuvjetno jednoobraznih i u naučno-historijskom smislu manje vrijednih fondova, uz uvjet da se opišu ne samo oni dokumenti koji su tipični za sve fondove date grupe, nego i pojedini sastavni dijelovi i dokumenti, koji se čuva i u u jednom ili u nekoliko fondova. 8. Svaki vodič mora da ima informativni aparat: indekse po imenima, predmetno-tematske i druge. Predmetno-tematski indeks treba razraditi prema interesu i potrebama istraživača. I. A. Rubin, »K voprosu ob organizacii fondirovanija dokumentaVnyh materialov v voennyh arhivah» (3, 209— 218). Autor razmatra pitanje »fondirovanija« (klasifikacije dokumentarnih materijala po fondovima) u svijetlu prakse dvaju glavnih sovjetskih vojnih arhiva t. j. Centralnog državnog arhiva Crvene armije i Arhiva Minist, obrane SSSR-a, zatim u svijetlu uputstava za taj rad i obzirom na neke rasprave — članke o tom problemu. V. V. Maksakov, »Organizacija v SSSR arhivnyh fondov byvsih častnovladel'českih predprijatij i fondov ličnogo proishoždenija« (2, 140—154). Autor nadovezuje na tretiranje problema privatnih arhiva na III. Med. kongresu arhivist u Firenzi, osvrće se na tamošnji referat R. Filangieria, na diskusiju sovjetskog delegata Hvostova, i postavlja si zadatak da u ovom članku pokaže kako je u sovjetskoj državi poslije pobjede Velike Oktobarske socijalističke revolucije ostvarena državna centralizacija arhivske zaštite, te svi dokumentarni materijali, koji pripadaju državi, a imaju naučno i praktično značenje, nezavisno od vremena njihova postanka, sadržaja, tehnike i načina reprodukcije, sačinjavaju Državni arhivski fond SSSR-a. U taj fond, kaže autdr (str. 141), ulaze »arhivski fondovi svih vladinih ustanova dorevolucionarne Rusije i sovjetske države, arhivski fondovi društvenih organizacija, bivših privatnovlasničkih poduzeća, a također i arhivski fondovi ličnog porijekla, koji su u smislu zakona potpali pod državnu raspoložbu.« Većina se tih fondova nalazi u državnim arhivima SSSR-a, a dijelom i u drugim državnim ustanovama za čuvanje dokumentarnih materijala kao što su: memorijalni instituti i muzeji, odjeljenja za rukopise naučnih biblioteka, i si. Ta koncentracija u državnim ustanovama nije izvršena jednim državnim aktom, pa autor detaljnije opisuje kako je to tokom niza godina ostvarivano za pojedine vrste i skupine arhivskih fondova. Dalje autor naglašava koliku je brigu sovjetska vlast posvetila sabiranju arhivske građe o naučnom i umjetničkom stvaralaštvu naučenjaka, pisaca, kompozitora i glumaca, te čuvanja te građe. Izlaže brojne zakonske i druge mjere u tom pravcu, počam npr. od »Pravil priema na hranenie arhivnyh materialov ot castnyh lic« iz 1919. god. pa do »Položen ie o Gosudarstvenom arhivnom fonde SSSR« iz 1941. god.; spominje osnivanje i rad Centralnog držav. arhiva SSSR za književnost, koji je kasnije prozvan Central'nyj gosudarstvennyj arhiv literatury i iskusstva SSSR s 2 odjela: za fondove književnosti i za fondove umjetnosti. Prvi odjel ima sada preko 300 raznih fondova, a drugi oko 100 fondova. Autor posebno ističe primjere pojedinaca ili kolekcionera koji su svoje lične arhive ili zbirke predali spomenutom Centralnom arhivu; kako su npr. posljednjih godina tu pohranjeni i arhivi pisaca Gladkova, Isakovskog i Serafimovića, zatim kompozitora Kabaljevskog i Prokofjeva i dr. — 577 —