Görögök Budapesten - Budapesti Negyed 54. (2006. tél)
MARIA CHRISTINA CHATZIIOANNOU: Birodalmak, migrációk és vállalkozói tevékenység
Ο αρχιδούκας Ιωσήφ, επικεφαλής της δημόσιας διοίκησης της Ουγγαρίας είδε από την πρώτη στιγμή με καλό μάτι την ιδέα της γέφυρας που θα πρόσθετε αίγλη στην «πρωτεύουσα» του. Η υποστήριξη του συνέβαλε στο να βγει στη Δίαιτα του Πρεσβούργου στις 24 Ιανουαρίου 1835 το ιστορικό αποτέλεσμα: μετά την Κάτω Βουλή δέχτηκε και η Βουλή των Αρχιερέων και Μαγνάτων να πληρώνουν όλοι, ακόμα και οι ευγενείς, διόδια στη γέφυρα. Τη σημασία της απόφασης τη συναισθάνθηκαν και οι συντηρητικοί που υπερασπίζονταν τα προνόμια τους. Ο ανώτατος βασιλικός δικαστής, κόμης Antal Cziráky, γνώστης «εξ επαγγέλματος» της διαπλοκής των φεουδαρχικών δικαιωμάτων αποκάλεσε την ψήφιση της γενικής υποχρέωσης καταβολής διοδίων ημέρα ταφής του φεουδαρχικού πολιτεύματος. Περίεργη αντίφαση: τους υποτιθέμενους πρωτεργάτες της πολυπόθητης αστικής ανόδου, τους δημοτικούς άρχοντες δεν τους ενθουσίαζε η εθνική τιμή, κυρίως επειδή οι εισπράξεις από τη σχεδιαζόμενη γέφυρα θα πήγαιναν όχι στον δημοτικό, αλλά στον δημόσιο κορβανά. Ο Széchenyi ήρθε στην Πέστη ως μέλος μιας αποστολής που έστειλε η Δίαιτα για διαπραγματεύσεις. Αιρετός δημότης (wahlbürger, μέλος του ευρύτερου δημοτικού συμβουλίου) καθώς ήταν, προσπάθησε να ασκήσει την επιρροή του για την επίτευξη μιας συμβιβαστικής λύσης. Παρ' όλο που ήταν εκλεκτό μέλος του δήμου, λοχαγός της πολιτοφυλακής κά., δεν μπόρεσε να κάμψει την επίμονη αντίσταση μερικών δημοτικών συμβούλων που υπερασπίζονταν τα στενά συντεχνιακά συμφέροντα τους χωρίς να υποχωρούν μπροστά στο όφελος του συνόλου. «Προχθές κάποιος έριξε την ιδέα» - έγραφε στον κόμη για τον μεγαλύτερο πολέμιο της γέφυρας ο Aurél Dessewffy, κατοπινός αρχηγός των νεαρών συντηρητικών - «να ρίξουμε τον Kolb στον Δούναβη. Προσωπικά υποστηρίζω κάθε παρόμοια πρόταση.» Παρόμοια αισθήματα θα πρέπει να έτρεφε και ο Széchenyi, πολύ περισσότερο που στις αρχές του 1835 σημειώθηκε μια σαφής τροπή στο μείζον θέμα που ήταν η χρηματοδότηση του έργου. Αν και στην αρχή σκόπευαν να καλύψουν τις δαπάνες από το ποσό που ψήφισε η Δίαιτα, τελικά ο κόμης πείστηκε από την πολιτική πείρα του και τις επαφές που είχε στη Βιέννη ότι προτιμότερο είναι να αναθέσει την υλοποίηση στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Όταν θα έχουν αποσβεσθεί οι επενδύσεις της εταιρίας, το έθνος θα εξαγοράσει τη γέφυρα και θα καταργήσει τα διόδια. Για τον λόγο αυτό τον Φεβρουάριο του 1835 απευθύνθηκε με άλλα μέλη του Συλλόγου για τη Γέφυρα στον Γεώργιο Σίνα, τραπεζίτη της Βιέννης, προτείνοντας του να αναλάβει την οικονομική διοίκηση του έργου. Η πρόταση αυτή ήρθε ως συνέπεια της γνωριμίας τους και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και ο Έλληνας επιχειρηματίας κατάλαβε και
