Görögök Budapesten - Budapesti Negyed 54. (2006. tél)

MARIA CHRISTINA CHATZIIOANNOU: Birodalmak, migrációk és vállalkozói tevékenység

συνειδητοποίησε αμέσως ότι επρόκειτο για κάτι που σήμαινε πολύ περισσότερα από μια απλή οικονομική δραστηριότητα. Η γέφυρα αποτελούσε μόνιμο θέμα στις μεγάλες συζητήσεις της εποχής γύρω από την οικονομική και συγκοινωνιακή πολιτική. Πριν κατακτήσει η τεχνολογία τις διαβάσεις των Άλπεων (κάτι που έγινε πραγματικότητα την επόμενη δεκαετία), υπήρχαν βάσιμες ελπίδες να περάσει από ουγγρικό έδαφος η καίριας σημασίας σιδηροδρομική γραμμή κορμού ΒιέννηςΤεργέστης προς τη θάλασσα. Τα αντικρουόμενα συμφέροντα προοιώνιζαν μεγάλα κέρδη και πυροδοτούσαν έντονο ανταγωνισμό. Στις 17 Φεβρουαρίου 1837 ο Σίνας ζήτησε άδεια για τη γραμμή Βιέννης - Wiener Neustadt - Ödenburg (Sopron) - Raab (Győr) (και στη συνέχεια: Βούδας και Τεργέστης) και δεν πέρασαν τρεις (!) ημέρες και υπέβαλε αίτηση για την κατασκευή της γραμμής Βιέννης - Πρεσβούργου - Πέστης - Debrecen ο Όμιλος Rothschild (σε συνεργασία με τις εταιρίες Wodianer και Ullmann της Πέστης), ο οποίος είχε εξασφαλίσει την πολύτιμη υποστήριξη του καγκελάριου Metternich. Αυτό έκανε τον Σίνα να διστάσει γιατί η Δίαιτα του 1839-40 που συζητούσε το θέμα των αδειών εκτέλεσης πρόδρομων εργασιών φαινόταν να δείχνει προτίμηση για τη διέλευση της σιδηροδρομικής γραμμής στην αριστερή όχθη, οπότε δεν θα χρειαζόταν γέφυρα για να φθάσει κανείς από τη Βιέννη στην Πέστη. Μόλις το συνειδητοποίησε, ο Széchenyi στράφηκε με όλη τη δύναμη του εναντίον του σχεδίου της αριστερής όχθης και τελικά κατάφερε να καθησυχάσει τον διστακτικό βαρόνο. Μια επιπρόσθετη δυσκολία ήταν ότι η κοινοπραξία Wodianer-Ullmann - μετά από παρότρυνση φίλ<υν τους από τη Βιέννη υπέβαλε επίσης αίτηση χορήγησης άδειας για την κατασκευή της γέφυρας. Για την έκδοση της απόφασης οι δύο κοινοπραξίες έπρεπε να υποβάλουν εμπεριστατωμένα σχέδια και αναλυτικό προϋπολογισμό. Στην κατάρτιση του φακέλου του Σίνα βοήθησε ο William Tierney Clark που ήρθε στην Πέστη. Η Wodianer και Σία όμως δεν το 'βαλαν κάτω: για την εκπόνηση της αντιπροσφοράς τους κέρδισαν τη συνεργασία του πολύ George Rennie, τον οποίο ο Széchenyi είχε γνωρίσει στο Αονδίνο. Η «Μάχη γύρω από τη Γέφυρα των Αλυσίδων» έχει πολλές ενδιαφέρουσες πτυχές, αλλά ο χρόνος δεν μας αφήνει να επεκταθούμε. Αίγα μόνο λόγια για τα κυριότερα γεγονότα. Η φοβερή πλημμύρα που μεσολάβησε δεν καθυστέρησε το έργο. Οι δύο ανταγωνιζόμενοι όμιλοι - Σίνας και Wodianer - κατέληξαν σε συμφωνία, η Εθνική Επιτροπή Γέφυρας δέχτηκε την προσφορά του Σίνα και η διοίκηση του έργου ανατέθηκε στον Adam Clark. Και άρχισαν να συρρέουν τα οικοδομικά υλικά: η αμμόπετρα από το Vác και Sóskút, ο γρανίτης από το Mauthausen (ο Σίνας νοίκιαζε το λατομείο