Görögök Budapesten - Budapesti Negyed 54. (2006. tél)
MARIA CHRISTINA CHATZIIOANNOU: Birodalmak, migrációk és vállalkozói tevékenység
έξω από τα Λουτρά Diana (όπου στον πρώτο όροφο έμενε ο κόμης) και σέρνοντας πίσω τους την άμαξα όρμησαν κατά τον ποταμό, όπου πέρασαν πάνω από το χαμηλό στηθαίο, για να πέσουν... κυριολεκτικά στα μαλακά, μέσα σε σωρούς από σκουπίδια που γέμιζαν την ακροποταμιά, με μόνη ζημιά το λέρωμα τους». Όπως ήταν επόμενο, ο κόμης ενοχλείτο έντονα από την κατάσταση της προκυμαίας και απορροφημένος καθώς ήταν από υποθέσεις όπως εκείνες της Λέσχης, της Εταιρίας Λογίων, της Εταιρίας Εκτροφής Ζώων και του ουγγρικού θεάτρου, συχνά στεκόταν στο παράθυρο, απολαμβάνοντας τη θέα του αντικρυνού Λόφου του Κάστρου και σίγουρα τον απασχολούσε η ιδέα να φέρει πιο κοντά την αντίπερα όχθη. Πιο κοντά...., μάλιστα, πιο κοντά τους δύο δήμους. Τη λύση την είχε βρει, βέβαια, από καιρό. Το 1820, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, μια ολόκληρη εβδομάδα έμεινε κλεισμένος στο σπίτι του φίλου του, κόμη József Brudern, διότι δεν μπορούσε να περάσει απέναντι τον Δούναβη που κατέβαζε πάγους. «Σήμερα είπα στον Brudern» - έγραφε στο ημερολόγιο του - «ότι θα διαθέσω τα εισοδήματα μου ενός έτους για την κατασκευή μιας γέφυρας μεταξύ Βούδας και Πέστης, χωρίς να ζητήσω έστω και ένα κρόυτσερ τόκο και πόσο μάλλον την αποπληρωμή του ποσού, μολονότι μάλλον δεν θα κατοικήσω ποτέ [!] στην Πέστη. Η σκέψη ότι θα προσφέρω μια μεγάλη υπηρεσία στην πατρίδα μου θα με ανταμείψει με το παραπόνου). Εκείνη την εποχή λεμβόζευκτες γέφυρες εκτός από την Πέστη και τη Βούδα υπήρχαν μόνο στο Komárom και στο Novi Sad (Újvidék), ενώ στο Πρεσβούργο (Bratislava) και στο Esztergom η επικοινωνία πραγματοποιόταν με περάματα-σχεδίες περασμένα από ένα συρματόσχοινο-οδηγό που ήταν τεντωμένο ανάμεσα στις δύο όχθες. Είχαν βέβαια διατυπωθεί κατά καιρούς ιδέες για μια μόνιμη γέφυρα (το 1786, 1820 και 1828), αλλά η επιθυμία για τη διευκόλυνση της συγκοινωνίας μόνη της δεν στάθηκε αρκετή ο')στε να εξασφαλίσει τον δυναμισμό που απαιτούσε η υλοποίηση τους. Η πρόταση για μια «μόνιμη γέφυρα» είχε συμπεριληφθεί και στα υπομνήματα που άρχισαν να συντάσσονται για τα καθήκοντα της μεταρρύθμισης από τις επιτροπές τις οποίες όρισε η Δίαιτα του 1790/91 και που αναθεωρούνταν ακριβώς τώρα, στις αρχές της δεκαετίας του 1830. Για να ευοδωθεί όμο^ το υπεράνθρωπο αυτό έργο, έπρεπε να βρεθεί κάποιος με όραμα, κάποιος που να βλέπει τη γέφυρα σαν σύμβολο - σύμβολο της άνδρωσης ενός νεαρού έθνους, της ανόρθωσης μιας καθυστερημένης χώρας - και να εντάξει τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που απαιτούσε η υλοποίηση σ' ένα ενιαίο πρόγραμμα δράσης, αποδυόμενος στον αγώνα για την πραγμάτωση του.
