Görögök Budapesten - Budapesti Negyed 54. (2006. tél)
MARIA CHRISTINA CHATZIIOANNOU: Birodalmak, migrációk és vállalkozói tevékenység
Η κεντρική ιδέα για την υλοποίηση ήταν η ίδια με εκείνη που διέπει όλα τα πρακτικής φύσεως έργα του Széchenyi. Οι υποκείμενες έννοιες-κλειδιά του Hitel («Πίστη»), του μεγάλου προγραμματικού έργου του - «εθνική ιδέα», «γενική μόρφωση» και το βασικό μέσο επίτευξης τους, η «συγκέντρωση» επανέρχονται σαν επωδός στα έργα που έγραψε την εποχή αυτή, με πρώτο και κυριότερο το Világ («Οικουμένη»). «Μεταφορά εις τα καθ' ημάς μέσω της ανάδειξης παραδειγμάτων και συνένωση μέσω τεχνικών έργων: νά σε τι συνίστατο η κεντρική πρόθεση και προσπάθεια μας» - εξηγεί, διότι «γέφυρες, δρόμοι, διώρυγες κά. ποτέ δεν θα πλάσουν άνθρωπο, η ανθρώπινη ψυχή όμως, όταν θα φθάσει στην τελείωση και στη συνένωση, θα φέρει σε πέρας όχι μόνο τα ασήμαντα αυτά έργα, αλλά και άλλα, πολύ μεγαλύτερα». Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε με την Εθνική Λέσχη και τον Ιππόδρομο, χώρους συγκέντρωσης της καλής κοινωνίας, καθώς και την Ακαδημία και το Εθνικό Θέατρο, θεσμούς για την καλλιέργεια της εθνικής κουλτούρας Kat γλώσσας, ο Széchenyi ξεκίνησε ολοκληρωμένα προγράμματα τα οποία αποτελούνταν από έναν ιδιόμορφο συνδυασμό εθνικού συμβολισμού και οικονομικού κέρδους, προσανατολισμού του πολιτικού γίγνεσθαι εντός και εκτός συνόρων και προαγωγής της κοινωνίας των πολιτών. Σ' αυτά ανήκουν η διευθέτηση της κοίτης του Δούναβη στις Σιδηρές Πύλες (προσπάθεια μετακίνησης ανατολικότερα του κέντρου βάρους της αυτοκρατορίας), η κατοπινή ρύθμιση της ροής του Τίσα (διπλασιασμός της έκτασης των καλλιεργούμενων εκτάσεων χάρη στις αποστραγγίσεις), καθώς επίσης η ζεύξη με μόνιμη γέφυρα, σημαντική προϋπόθεση για τη δημιουργία της οικονομικής και πολιτικής πρωτεύουσας της Ουγγαρίας. Η προστασία του προσώπου και της περιουσίας κάθε πολίτη πρέπει να εξασφαλίζεται, εξηγεί στις σελίδες του Világ, για τον πρόσθετο λόγο ότι αποτελεί απαραίτητο όρο για τη συσσώρευση των οικονομικών εφοδίων που απαιτεί η υλοποίηση παρόμοιων πολυσύνθετων έργων. Τελικά, τον Φεβρουάριο 1832 ζάπλουτοι αριστοκράτες και κεφαλαιούχοι αστοί της Πέστης ιδρύουν τον Σύλλογο για τη Γέφυρα. Φρόντισαν να «αποτυπούθεί λιθογραφικά το όλο υδραυλικό έργο σ' ένα υδρογράφημα» και κερδίζοντας τη συμπαράσταση του παλατινού Ιωσήφ και της κομητείας της Πέστης αποτάθηκαν για στήριξη στη Δίαιτα, υποστηρίζοντας «με κάθε βεβαιότητα ότι η ανέγερση μιας μόνιμης γέφυρας για τη ζεύξη Πέστης και Βούδας δεν είναι πλέον κάτι το ανέφικτο. Ο Széchenyi κάλεσε τον πολιτογραφηθέντα βαρόνο Eduárd von Stainlein Saalenstein από τη Βαυαρία, με πολύ καλό όνομα στη Βιέννη, να αναλάβει πρόεδρος του Συλλόγου και ο βαρώνος τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς έλαβε σε μια κομψή λακαριστή ξύλινη κασετίνα το εγκεκριμένο συστατικό
