Zala vármegye története. Oklevéltár 1. 1024-1363 (Budapest, 1886.)

metas possessionis Sehtur vocate, et de ipsis metis vertitur et in camine (így) moncium vinearum ad aquilonem longe eundo pervenit ad unam magnam arborem ilicis cruce signatam, et ab inde descendit ad unam vallem Rauazaswelg vocatam, et in eadem valle transit versus orientem usque terram Kysteluk nominatam et dumos spinearum prope eandem terram habitarum, et inde adhuc ad orientem pervenit ad unam viam magnam, et de ipsa via vádit ad finem unius particule térre Huzeufeuld vocate a parte meridionali habitum, et descendit adhuc ad orientem ad unum dumum spinee iuxta magnam viam habitum, que venit de Bornuk, et in eadem via transit ad aquilonem exitque de ipsa via ad orientem et pervenit ad unum locum aquosum seu fontem Keukuth vocatum, et dehinc directe ad orientem transit usque aquam Peleske dictam, cuius quidem una pars ipsius possessionis Folkusy vocate ab aquilone habita intra predicta signa metalia existens, exceptis montibus vinearum, magistro Nicolao, et alia dimidietas eiusdem a dictis signis metalibus prout ipsa signa metalia ab oriente ab uno prato prescripto versus occidentem usque viam crucis in monte habitam ipsam medietatem ad partém meridionalem separant, ac ab una magna via supra seu prope quandam magnam arborem boricis vulgo iegenyefa vocatam habita incipiendo, usque metas dicte possessionis Habolth, et de ipsis metis ad aquam Peleske vocatam ipsa medietas adiaceret et existeret, simulcum hisdem utilitatibus intra iamdicta signa metalia existentibus ac terris extra porcionem iamdicti magistri Nicolai usque metas possessionum Sehtur et Bornuk nominatarum versus aquilonem adiacentibus, magistro Laurencio et Jacobo filio suo, item una sessio in insula in eadem possessione Folkusy habita in qua olim prescriptus Herbordus residenciam fecisset personalem, simulcum quadam particula térre arabilis in eadem insula prope eandem sessionem ab aquilone habite, magistro Nicolao provenissent. Item possessionem eorum Felseu Sehtur similiter in duas partes videlicet per médium dicte ville ab oriente ad ecclesiam beati Adriani martiris in eadem constructam ad partém occidentalem divisissent, et una pars eiusdem ab ipsa ecclesia incipiens ad meridiem usque fontem Egurkuth voca-