Zala vármegye története. Oklevéltár 1. 1024-1363 (Budapest, 1886.)

annotatam et per eam descendendo in vallem, attingitur ad xmam metam terream, a qua parum procedendo venitur ad aliam metam terream positam in arbore cerasarum, a qua ascendendo in montem, attingitur ad unam vineam, ubi sunt due mete terree; deinde iuxta eandem vineam eundo satis per competens spácium, de manu sinistra venitur ad unam metam terream, in qua est arbor ilicis, et de manu dextra alia meta similiter terrea ad arborem ilicis monticulata, ubi finitur vicinitas térre Johannis filii Elek supradicti et venitur ad metas et terminos terrarum emticiarum dicti magistri Ladislai et fratrum suorum comparatarum a Michaele et fratribus suis, filiis videlicet Warow sicut dicitur, et sic mete necnon et termini terrarum Tulmach et Kazár vocatarum finiuntur. Nos itaque peticionibus Ladizlai et Thomoy magistrorum, Tonyz et magistri Vrkund, Dominici et Pauli fratrum eorumdem favorabiliter inclinati, quia predictas terras Thulmach et Kazár vocatas per dictum regem Ladislaum ipsis Ladislao et Thomoy magistris ac comiti Ompud fratri eorumdem collatas et per hominem nostrum memoratum sub testimonio capituli Wesprimiensis eisdem Ladislao et Thomoy magistris ac filiis comitis Ompud supradictis fratribus eorumdem statutas comperimus nullo contradictore apparente, ipsas terras Thulmach et Kazár eisdem Ladislao et Thomoy magistris, Tonyz, magistro Vrkund, Dominico et Paulo filiis comitis Ompud fratribus eorumdem et eorum heredibus, heredumque suorum successoribus, prout per dominum Ladizlaum regem eis collate fuerant, reliquimus, et eciam de novo contulimus, dedimus et donavimus iure perpetuo possidendas et babendas. In cuius rei testimonium, perpetuamque firmitatem, presentes concessimus literas duplicis sigilli nostri munimine roboratas. Dátum per manus discreti viri magistri Tbeodori Albensis ecclesie prepositi aule nostre vicecancellarii, dilecti et fidelis nostri, anno domini M° CC° nonagesimo secundo; tercio nonas Februarü, regni autem nostri anno secundo. A pecséttöredékek vörös és sárga selyem sodraton függnek. Eredetije az orsz. lt. kincst. oszt. N. E. A. 1597. 15. dipl. lt. 1341. Nagy Imre.