Revista Catolica, 1905 (6. évfolyam, 18-24. szám)

1905-02-15 / 18-20. szám

REVISTA CATOLICA.

289

putrezi de stricati ce sunt, cári numai pe buze au fapte bune.

»§i dacä voiti ceea-ce trebue sä voiti, ca in grabä, cät mai in grabä sä ne scäpäin de toti aee§ti trintori, tineji voi cu steagul nostru pe eare-i sen's »dreptate, dreptate, dreptate tu- turor.« In tärile sträine noi suntem tari, avem cu noi poporul, dar noi voim ca lumea intregä a celor asupriti si näcäjiti sä tinä cu noi, noi voim ca sä scäpäm pe toti cei omoriti de na- cazuri, noi voim sä rästurnäm lumea de acuma, fratilor.

»Am venil §i la voi sä vé vestim cuvin- tele de imbärbätare, care sunt numai inceputul luptei noastre drepte. Dumnezeul nostru e drep- tatea, altui nimic ; Dumnezeul nostru n’are vlä- dici, n'are popi. Tinta noasträ e dreptalea rnai pe sus de toate, §i o fericire adeväratä aici pe pämint, nu dupä moarte. Fericirea aceasta din urmä e un vis, fratilor, o scorniturä. Popii au aflat’o, ca sä vé poatäjupui mai bine, dar cä ei ínsi§i nu ered in ea, puteti vedea voi bine, cä ei fac tot ce le stä in pulintä ca sä se imbuibe aici pe pämint. Jos darä cu toti trintorii $i mincino^ii. Averile lor din clipita in care cade välul de pe ochii vostri, numai sunt mai mult a lor, ci a noastre a tuturor. Noi le-am adunat cu sudorile räci a fruntii noastre, noi sä avem parte de el. Ri ei se vor puné sä munceascä aläturea cu voi, dacä vor voi sä nu moarä de foauie. Ri mänile lor albe iji fine se vor ingro?a ca ?i ale noastre, ?i vor in^elege §i ei blästemul lui Dumnezeu: »In sudoarea fetii tale Hi vei agonisi pänea ta. Sä träiascä dreptatea fratilor $i sä träit» si voi cu totii«. Ri multe alte minunä- tii le-a mai spus !

Multimea, dupä-ce sträinul a incelat, a in- ceput sä fiarbä.

— »Asta-i a dracului, — ziceau unii — vezi cuteazä sä vorbiascä de-acestea pe fatä. Cu oa- meni ca el zic §i eu cä s’ar putea face ceva!

— »Cuteazä! Cum sä nu cuteze cänd a venit in numele impäratului. Chiar el le a spus mai multora, si le-a arätat §i scrisoarea cu pe- cetea impäräteaseä. Zice cä s’a säturat ?i mi- lostivul crai de atitea nedreptäti, §i le-a dat lor, ästora cu invätätura cea noauä, voe sä umble in tara toatä §i sä räscoleascä tot poporul*.

»Semne bune nu sunt, — spunea un bätrin cu barba albä. — »Atita ani räi, atitea däjdii ce ne ingrämädesc ani de ani. — Vor mai fi incä räzrnirite, nepotilor.

— »Nu inteleg insä de loc ce are el cu biserica §i cu preotii. Spune cä acentia se ingrate de pe spinarea noasträ. Sä vie sä vadä pe popa dela voi, cä eu ered cä de ar avea barbä mai mare cänd ar bate vintul l’ar duce! — Azi dueä-sä in satele vecine §i sä vadä multimea de copii a popilor. §i apoi ese sä vadä ce eclegie au«.

— »Curat a?a-i Toadere. Ei dar jidanul are ce are. Doar ei au r-ästignit pe domnul Christos. Nu erezi cä-i jidan Nio ? Apoi atunei nu-mi mai zice mie Niculae! Cu nas era acéla ? $i pistrui de pe obraz ce spuneau? Apoi ochii aceia galbini de vulpe! Sä se dueä el sä propoväduiascä perciunatilor lor, si noauä sä ne dee pace«.

Pentru foarte multi sträinul vorbi in vint. Dänescul insä, cänd mergea cäträ car, se opri de odatä in loc ?i i$i zise : Omul acesta are dreptate. fii ura lui se revärsa acum pe r> cale siguiä asupra celor bogati, asupra celor fericiti, ura care sä strinse in inima lui dupä ce ?’a per- dut tot ce avuse, §i dupä ce a fost silit sä läse si cri§mä. Era o lire ciudatä, ca tot neamul maicä-sa : sä se acate de-acolo unde e firul de atä mai suptire, si din subtirele fire sä fäcä o funie trainicä, a§a incä'. sä ti se parä cä au un fundament puteri.-ic pärerile lui.

Ri nu §tia nici el cum, dupä-ce auzise pe omul acesta vorbind, pärea cä simte pentru intiia oarä toatä märimea cäderii lui, si durerea sincera dupä-ce a pierdrt — acum o simtia mai mult, dar o durere räutäcioasä, in care sä ascundea chinul, dorinta de a cä^tiga cu ori-ce pret ceea ce a pierdut. I sä pärea apoi cä a muncit ca un bou pe nimica §ase ani de zile, §i sä gindia cä dl Vilmos, e chiar un trintor de cari a vorbit sträinul. Ri cänd ii veniau in minte toate ace- stea, fruntea i se imbräcä in ’sudori, §i ochii aprin^i cätau cu ciudä la trupul puternic de uria§.

Soarele, ca un ochiu insängerat de uria?, trecea mägura dela apus $i umbrele caselor mari §i a bisericelor inalte intunecarä piata. Pe cänd s’a intors Ion la care, caréle nicäiri. Pe semne zäbovi-se muH cu sträinul, §i plecaserä.