Revista Catolica, 1905 (6. évfolyam, 18-24. szám)
1905-02-15 / 18-20. szám
REVISTA CATOLICA. 281 gata sä se apropie de masa unde jucau, dar trupul urias sä clätina pe celea doauä lästare, minile !i atirnau grele, fi scaunul gemea iar, de povara de fer a trupului lui. De cite-ori nu i-a imblätit el pe cärtafi cä nu-1 rnai lasä in mij- locul lor, dar färä nici o izbändä! Pumnii i se strinserä de mänie, golii repede sticla, pe gitul lui larg, fi se ridicä. — »Oameni de omenie sunteti voi mä?« »Afa-s oamenii de omenie ca voi?« Sä ve iee dracu pe toti pänä la unu. Pare-cä voi ve trageti din baroni? Cine-a fost ca tata, ca mofu fi ca strämosul meu, cine-a fost ca Däneftii ? Läpädä- turilor mä, beutorilor, präpäditilor.« Ri implete- cindu-se, esi cu ochii fulgerätori, in noaptea adincä. II. Cine a fost ca Däneftii, nu numai aci in sat, dar in tot jurul acéla ? Neam vechiu de oameni cuminti fi afezati, cu chiag trainic in gospodäria lor sänätoasä. Ca boii lor nu erau in tot tinutul acéla, inalti fi foldurofi, cu coar- nele largi, räsfrinse. Si erau cäte opt, cäte fase- i sprezece cari se puneau in jenunchi cänd vedea taurii satului, cari se boncäiau in curtea lor largä ca un botár. Mobile li se Intindeau in hotarul alor trei sate, fi potopul de saci sätui, cänd era la imblätit, nu mai incäpeau in ham- barele lor uriafe, trainic inchegate din blane de stejar. Biserica din sat, de peaträ fi inaltä ca o mänästire, cu turnul märet vestea tragerea lor de inimä cäträ celea sufletesti. Dar iacä Dänescul acest de acum, Ion, pare cä nu e din singele lor! Numai trupul voi- nic, ochii negrii aprinfi, mustata groasä fi sprin- I cenele dese imbinate, asta a remas numai in el din vechea tulpinä. Kruntea nu mai era a lor. Drept cä mamä-sa se trägea dintr’un singe bläs- temat: un neam de oameni cerläret fi bläste- mat, cu fapte vecinic ascunse. Dar totufi pänä a fost fecior la ei in sat era pildä de härnicie fi de cinste. Veni insä vremea sä slujascä pe impäratu, f i Ion l’a slujit trei ani ín capät, fi cänd s’a iniors n’a fost mai mult Ion cel de demult, pe cari il cunoftea satui. Tatái seu fäcu ce fäcu fi-1 insurä, f’apoi sä dusä sä se odihneascä in progadia veche, indureratä supt acätii negrii, scuturati de vinlul rece al toamnei. Se dusä dupä lelea Sofie, sä-si iee fi el räsplata, sätui de ostenelile vietii. Femea care veni in cäsile celea mari de piaträ intelese in grabä povirniful präpästios pe care a plecat bärbatul säu, fi se ingrozi. La inceput mai räzbia cu el, sä-1 mai tinä acasä fi sä-fi vadä de lucru. Une-ori Dumineca il in- dupleoa sä meargä la bisericä. — »Ascultä-mä tu pe mine Ioane, f i de nu va fi bine, alungä-mä dela casä Vezi tu, cá toalä lumea vorbefte de purtarea ta. Si apoi las’ cä sunt destui stricati fi oameni slabi. Dintr’altä vitä te tragi fi tu fi eu, sä nu ne facem de oearä fi de ris la lume.« Si lelea Anutä cänd isbutia sä-l convingä, ii umbla in voe, de pärea cä fi atunci era mireasa. Ochii ei adinci, albastri se umpleau de o curatä fericire, fi obrazul ce incepea sä veftejascä, se rumenia din nou. Dumnezeu sä-i dee bine mamei sale pe ceealaltä lume, cä ea o invätase sum sä omeneascä fi sä ducä pe I bärbat la bine. Cät ar fi dórit ea sä-fi vadä fata märitatä, fi sä ftie de au avut ceva folos povetele ei. Dar intr’o toamnä asprä dasä peste ea un vint räu, turbat, fi o uscasä ca pe un ciot de lemn. 0 iarnä intreagä zäcu cu ochii in podele in mijlocul tinguirilor Anutii. Ochii i se fäcurä de sticlä si o ceatä tot mai deasä se puse inainlea lor, pänä’n primävara, cänd se topiau zäpezile moi fi imbobociau mugurii pe crengile inegrite. Atunci din välul des se fäcu noaple neagrä fi intr’o bunä dimineatä ii sburä sufletul chinuit din trupul de lut. Popa a spus o cäzanie cum nu se mai pomenisä. Lacrinile curgeau curate din ochii tu- turor, dar Anuta nu mai avea lacrimi. Ri eatä cä dupä un an fi jumätate fata avea lipsä de sfaturile bűne ale mamii, ln anii dintäi, pänä era dragostea incä tare, curatä, ochii albaftri a Anutei invingeau. Ri ogoarele lor, ca pe vremile celea bune ale pärintilor fi strämofilor lor, erau grele de spicele pline, fi luncile lor cu iarbä pänä’n briu. ln curtea incunjuratä de gard inalt, sträfenit, largä cät un hotar, doi- spräzece boi cu coarne largi se boncäiau fi acum. Iar slujile lor, trei, erau fläcäii cei mai voinici din sat.
