Revista Catolica, 1903 (5. évfolyam, 1-16. szám)
1903-09-01 / 10. szám
HEVISTA CATOLICA. 155 vale scurtä, necultivatä si petroasä, sämänatä ici colo cu plante rarA de smochini sélbateci. Din- colo de ziduri, caslle joase, alineate, egale si in fund Pancropolea inaltä si insemnatä prin mor- niintele sale albe. Apoi adunäturä de oameni, de cämile, de bordee ?i de corturi, lingä óraiul plin de sträini veniti pentru särbätoarea Pastilor ; pärea o tabärä intinsä. Toatä acea multime asa de räu gäzduitä, cäuta risipindu-se putin adäpost in pärtile mai recoroase ale ora?ului, cu cit sä apropia mai rnult oara cäldurii celei rnari, pre- vestilä de soarele arzätor, care sä reflecta si- nistru pe stincile cenusii ale cimpiei asa cä pri- velistea cu toatä mi?carea neobicinuitä, era po- somoritä si tristä. Un sgomot surd si adinc sä ridicä din oras asemenea cu sgomotul valurilor, care sä perd si mor pe tärrnul pustiu. Lumea, care incä de dimineatä sä urcase pe munte spre a a?tepta, sä uilä in jos, in spre oras, de unde era sä vie neobicinuitä procesiune. Dar mai intiiu venea lectica Anteei escor- tatä de soldatii procuratorului, spre a-i deschide trecerea prin multime si pentru a apára, in cas de trebuintä, pe sträini de batjocura poporului fanatic, care ii uria. Pe lingä lecticä umblau Cinna si Rafila, un suta? roman. Antea pärea mai lini?titä decit de obiceiu la apropiarea amiazä-i, oara vedeniilor care, ii curmau viata; intru atita cuvintele procuratorului despre tinérul Nazarinean preocupau mintea ?i o indepärtau cu gindul la boala ei. Sä implinia intr’insa un mister, ce nu stia sä si-l tälmäceascä. Lumea de atunci väzuse murind pe multi cu mare liniate, cum sä stinge un rüg mortuar din lipsa de iemne. Dar de cele mai multe ori aceastä liniate deriva in erou dintr’un simtimént de dispret al destinului. sau din resemnare filo- soficá la o trecere inevitabilä din viata activä la o semiexistentä nehotäritä — vagä — intune- coasä. Insä nimenea pinä atunci nu binecuvintase moartea — nimenea nu murisé cu siguranta cä numai in viata de apoi incepe adevärata existentä, o existentä vecinicä, cum o putea da numai o fiintä atotputernicä si nemärginitä. Si acéla ce era sä tie rästignit, proväduia aceasta cu sigurantä absolutä. 0 asemenea invä- täturä miscase pe Antea, cu singurul isvor de mingäiare ?i de sperantä. Ea ?tia, cä va trebui sä moarä si din causa aceasta era in prada unei tristete nemärginite. Ce era pentru dänsa moartea? Despärtirea de Cinna, de tatäl ei, lipsa lu- minei, a inbirii, un pustiu rece, un fei de viatä la intunerec. Dacä moartea putea sä o ajute in- tr’un chip oare care, dacä Antea putea lua cu sine o pärticicä din amintirile ei de iubire si mäcar o icoanä palidä a fericirii, dinsa ar fi gäsit forta trebuitoare pentru a sä resemna. Si iacä! dupä ce a^teptas^wela moarte neantul, i sä spunea, cä moarteaBbate sä-i dea ori ce lucru. Si eine spunea? Ul om ei necu- noscut, care inväta pe oameni, M iubirea este cea mai mare dintre virtuti, carrrbinecuvínta pe aceea care-1 biciuesc ?i care e cit pe-aici sä moarä rästignit. Si Antea sä gindia: Pentru ce a proväduit el aceste lucruri, cind unica lui räs- platä era sä fie erucea? Al-fii näsuesc la putere, el n’a voit-o ?i a rämas särac; altii träesc in palate, in mijlocul luxului, imbräcati in purpurä ?i el träia ca un pästor in mijlocul turmei sale. El vorbia de iubire, de bunätate, de säräcie ?i de aceea nu putea sä fie crud si sä insele ome- nirea. Si dacä dinsul spunea adevärul, binecuvin- tate sä fie durerea si moartea, ca aripi care te ridicä spre luminä. Mintea si inima bolnavei se agätarä de ideea aceasta ca de o ancorä de mintuire. Si-?i rea- minti cuvintele tatälui, care de mai multe ori ii spusese cä numai un adevér nou ar fi putut scoate särmanul si ostenitul suflet omenesc din intunecimile in care zäcea, Insä acesta era un adevér nou, care invingea moartea si äducea cu sine mintuirea. Antea sä läsa in voia acestor ginduri si Cinna sosind amiaza, nu väzu in ziua aceea fata ei innoorindu-se ?i ingälbenind. VIII. Cortegiul e§i din ora? spre Golgota si din locul unde era lectica Anteei sä vedeau toate. Multimea era imensä: din portile deschise ale orasului esiau mereu cete noui de oameni si in drum veneau mereu altii de sä uniau, pe amän- douä laturile roiau copii. Gloata i?i tot schimba culoarea, sä zäriau tunicile albe ale bärbatilor broboadele albastre ?i rosii ale femeilor: la mijloc luceau sulitele os- tasilor romani. Sgomotul glasurilor sä auzia de departe ?i apropiindu-se devenia tot mai dar si mai distins. In sfirsit cortegiul ajunge lingä Antea. Ina- inte venia un cird de bäeti, pe jumätate goi, cu u sdreantä legatä la briu, cu capu! ras, afarä de dói perciuni, care !i atirnau pe obraji. Apoi venia o adunäturä de oameni de tot sóiul, cu fetele aprinse de cäidura betiei si a bucuriei de a fi de fatä la sélbateca represenlatie. Nu o vorbä de omenie, de compätimire, dar glasuri tiuitoare, impricinate, sueräturi, urlete si strigäte desfrinate sä ridicau din acea multime nebunä. Antea privia ?i asculta miratä, desi nu era sträinä intusiasmelor populare, pe cind Ru- fila, sutasul, care stätea aläturi, ii dädea lämuriri amänuntite despre toate. Si o multime mare, nemäsuratä si mereu nouä sä scurgea din lerusalim: mai rari erau
