Revista Catolica, 1903 (5. évfolyam, 1-16. szám)
1903-09-01 / 9. szám
132 REVISTA CATOLICÄ. iarba scänteietoare de lumina soarelui, cintau greerii. Dupä citva timp bolnava deschise ochii. — Caiule, — intreba ea — adevärat este, cä aici e un filosof, care tämädueste pe cei bolnavi ? — Aici ii chiamä profeti •— räspunse Cinna. — Voiam sä-1 ehern pentru tine; dar sä pare, cä si el este un sarlatan. Si fiindcä a vorbit in contra credintelor poporuiui, poporul l’a invinuit §i procuratorul Fa osindit la moarte §i tocmai azi trebue sä fie rästignit. Antea läsa capul in jos. , — Vremea te va vindeca — spuse Caiu, väzind cä rästri?tea sä tot märia pe fata ei — Vremea este sluga mortii, nu a vietii — spusese incet bolnava. Si iarä§i se fäcu täcere. Jur imprejur sä mi^cau pe pämint micile cercuri luminoase, fäcute din razele soarelui, care isbutiserä sä sträbadä coarna cea deasä a fini- cului, greerii cintau mereu cu armonie monoionä, sopirlele e§iau din eräpäturile zidurilor, §i säopriau pe petrile ferbinti. Cinna sä uita din cind in cind la Antea, gindindu-se, cä de acuma toate erau perdute §i cä peste putin din acea fiintä adoratä n’ar mai fi remas de cit o minä de cenu^e. Chiar de acuma — Intinsä pe lectica aceea, intre flori, ea pärea meartä. — Te voiu urma — sä gindia Cinna ln mijlocul täcerii s’auzirä resunind niste pasi. Fata Anteei deveni albä ca ceara, gura ei pe jumätate inchisä, inghitea aerul cu läcomie, peptul gifiia respirind a greu. Biata inartirä sä temea cä sä opropie stabile, vestitoarele cadavrului u ochii de sticlä. Insä Cinna o apueä de minä entru a o linisti. — Nu te terne, Antea; si eu aud ni^te pa§i. — Si putin mai pe urmä adaose: — Este Pontiu Pilat, care vine sä ne vazä. Si inlr’adevär la respintiia aleei, apäru procuratorul urmat de doi sclavi. Era un ora de virstä mijlocie, cu fata rotunda si rasä, cu portul maestos afectat. Sä vedea cä era obosit si pe ginduri. — Sänätate tie, nobile Cinna si tie, dumne- i zeiascä Antee! — zise intrind la umbra finicu- lui. — Ce näbusalä! dupä o noapte a§a de recej Sä vä fie cu noroc ziua aceasta §i sänätatea Anteei sä poatä reinflori, ca florile care impodobesc lectica ei. —• Sänätate tie —- réspunse Cinna. Procuratorul ?ezu, sä uitä la Antea, increti sprincenele §i spuse : — Singurätatea aduce cu sine uritul si ne- voile, iar in mijlocul multimii ori ce fricä dispare. Vreti un sfat ? — Din nenorocire nu sun- tem nici la Antischia nici la Alexandria; aici nu e nici teatru, nici circ si chiar daeä s’ar deschide unul, poporul fanatic Far distruge. Aici auzi numai cuvintul lege si toate sä lovesc de legea asta; as vrea mai bine sä träesc in Scitia. — Ce voiai sä zici, Pilate? — Ah! imi perdusem firul vorbirii. Voiam sä zic, cä in mijlocul multimii ori ce spaimä dispare si azi puteti asista la un spectacol: trebue sä moarä pe cruce trei oameni. Mai bine a?a, de clt nimica. Apoi, de ziua Pastilor vin in ora? din imprejurimi, calici de tot sóiul, o mul- time feluritä, ciudatä §i poate vä va pläcea sä o vedeti. Veti putea vedea pe condemnati de aproape si ered cä vor muri cu bärbätie. Unul dintrinsii, o fiintä ciudatä, care sä numeste pe sine fiúi lui Dumnezeu, este blind ca o porumbitä §i drept zicind nu a fäcut nimica, ca sä lie osindit. — Si tu Fai condamnat sä moarä pe cruce ? — Eu voiam sä inlätur nepläceri §i mé temeam sä rescol roiul de albine care mi§ue in jurul templului. Au §i inceput a sä tingui in contra mea la Roma — si apoi el nu e cetätean Roman. — Dar aceasta nu-1 face sä simtä mai putin chinurile — murmura Antea. Procuratorul nu réspunse, insä fata lui träda agitatia puternicä a sufletului, care sä strädue^te a sä indreptäti pentru nelegiuirea sävär^itä. Apoi zise ca in sine insusi: — Daca este ceva ce mä supärä, apoi asta e cind sunt impins la extreme — a$ vrea säpot urma in toate mäsura cuvenitä. Si totusi nu e pe pämint un unghiu, unde principiul acesta sä fie mai despretuit. Aceasta mä turburä cu desä- vir^ire. Si oamenii $i natura sä leagä aici, spre a-mi räpi pacea. Nu vedeti? Avem acuma primävarä §i to- tu?i noaptea este incä frig si ziüa te näbuse^te arsita si sträzile iti ard sub picioare ; de abia a räsärit soarele §i nu mai poti räsufla, ca la amiazä. Iar oamenii — mai bine sä vorbim de alt-ceva. Si eu trebue sä stau aici cu de-a sila. Ziceam asa darä, sä mergeti astäzi la räs- tignire: sunt sigur cä Nazarineanul va muri cu- ragios. Inchipuili-vä. Am ordonat sä-1 biciuiascä cu nädejdea, cä-1 voiu scäpa de moarte — o! de sigur, eu nu sunt crud — si in timpul bi- ciuirii era räbdätor ca un mnel si binecuvinta poporul §i pe cind singele curgea ^iroae pe trupul lui, el ridica ochii spre cer si sä’nchina. Este omul cel mai extraordinär, ce am vä- zut in vieata mea: nevasta mea nu mä lasä in pace: — nu osindi pe un nevinovat — imi tot
