Evangélikus főiskola, Pozsony, 1859

26

0 quaecunque salus, dive, libantibus Per te, si addideris te socium obtigit, Opportuna tibi (vera etenim loquor) Angira 4) acciderit quoque.

Ad te, quotquot eunt sole novo dies,

Ad te, stelligera nocte refugimus Et lucente die, castaque mentibus Integris pietas colit.

Tu donis radias sanclaque veritas Te custode viget, tuque domi tuae Crescis splendidior. Propitius fave Agni, filius in patrem

Spem ponit veluti: sic tu salutifer Nobis divitias, quaesumus, affluens Larga sparge manu* 2 3) et interitum procul A nobis prohibe gravem.

Hymnus II. (Böhtl. p. 252).

Ad Indram :1).

— — Quoi non conrepunt membra pavore Fulminis horribili quom plaga torrida tellus Contremit et magnum percurrunt murmura coelum.

t. u c r e t. V., 1217.

Indram cantibus Indramque sacro hymno et prece sumite Collaudare senes sacrifici Indraeque potentiam.

Indras4) quum rutilos frenat equos voceque concitat,

Ut currant celeres, aureus et fulmine praeditus,

•) Cognomem Agnis. A n g i r a e erant dii Védici, quibus aether medius erat habitatus : in aethere supremo degebant A q vi ni, fratres gemini et Aditja, dii numero duodecim, praeterea Saptarschi ie. septem sapientes, summa apud Arios dignitate conspicui, quippe majores illorum vel patres, quibus coeli borealis astra splendidissima sedes erant.

2) Odin quoque, Germanorum veterum deus, divitiarum largitor existimabatur.

3) Indra, alias Divaspati, coeli dominus, latinum Diespiter. Aliud Indrae cognomen est Parjanya, pluviae dominus.

*) Syllabam longam quum postulet metrum, vocem in terminantem me fecisse, ignoscat lector benevolus. Ceterum ex declinatione sanscrita jure quodam meo sum usqs,