Jávorka Sándor - Soós Lajos (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 29. (Budapest 1933)

Kőfaragó-Gyelnik, V.: Revisio typorum ab auctoribus variis descriptorum I.

interiori inclusa, in ipsa medulla desunt. Hypothecium (genuinum| 18—25 mikr. altum. Hymenium 80—400 mikr. altum, superne sat dilute flavescens, strato amorpho 7—8 mikr. alto tectum. Paraphyses apice distincte clavatae, ramosae vel etiam ramoso-connexae. Asci saccati, membrana apice mediocriter incrassata. Sporae ellipsoideae vel subovales, mediocriter limbatae, 16—18.5 mikr. longae, 9—10.5 mikr. crassae (adsunt tamen etiam sporae pachydermaticae majores: usque 31 : 16 mikr., an quaternae?). Pycnoconidia recta vel subrecta, 7—8 mikr. longa. React. Thallus KOH ext.us flavescens, intus e flavo dilute aurantiacus. Gelatina hymenialis et paraphyses I e coe­ruleo mox sordide flavofuscescentes, asci I persistenter caerulescen­tes, hypothecium dilutissime, sed persistenter coerulescens. Thallus CaClO extus et intus immutatus. Uruguay: La Paz, depart. Cane­iones, ad saxa (Herb. FELIPPONE). Die Art ist mit Parmelia con­spersa nahe verwandt, hat aber viel grofSere Sporen und einen pa­pillosen Thalius, der keine Tendenz zur Isidienbildung hat, wie das bei der Parmelia conspersa f. isidiata der Fall ist." Meine Untersuchung ergab die folgende Beschreibung: Thalius typice foliaceus, lobatus (quasi ut in Parmelia conspersa var. latiore GYEL. in FEDDE, Repert. XXIX. 1931. p. 393?), lobis adventivis de­ficientibus, superne conspersa-viridis, esorediosus, exisidiosus, sub­opacus, clense grosse papillosus (non isidiosus!), papillis verruci­formibus, ovoideis, raro subramosis, ca. 0.5 mm crassis, subtus nig­rescens, rhizinosus. Medulla alba, C —, KC + rubescens, K -f­flava deindeque rubescens. Apothecia sessilia vel quasi innata, par­melioidea, marginibus thallinis dense grosse papillosis (exaetius ut in thallo), discis rufescentibus, epruinosis. Lichen sectionis Xantho­parmeliae VAIN. — Similis Parmeliae Jelinekii KREMPELH. (= P. feraci MULL. ARG.) sed medulla K + demum rubra et thallus su­perne paptilosus non rugoso-verrucosus. — A Parmelia laxa (MULL. ARG.) GYEL. sensu lat. differt thallo superne constanter grosse pa­pilloso. — A Parmelia imitanti (MULL. ARG.) GYEL. sensu lat. differt thallo subtus nigro et superne constanter grosse papilloso. 90. Parmelia Regnellii LYNGE in Arkiv f. Bot. XIII. no. 13. 1914. p. 140. tab. V. fig. 1—2. — Ein Typus liegt im herb. mus. Wien, no. 202. Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „Ex Herb. Brasil. Regnell. Musei Bot. Stockholm. Exped. I-mae Regnellian. Lichenes No. 308. Parmelia Regnellii n. sp. det. B. LYNGE. Brasiliae civit. Minas Geraes, Sao Joao del Rey ad rupes itacolumitas. 1. 9. 1892.. leg. GUST. A:N MALME."

Next

/
Oldalképek
Tartalom