Horváth Géza (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 6. (Budapest 1908)
Gugler, W.: Die Centaureen des Ungarischen National-Museums. Vorarbeiten zu einer Monographie der Gattung Centaurea und ihr nächst verwandten Genera
12-2 WILHELM GUGLER weitaus überwiegenden Mehrzahl der Gallica-Formen zukommt. Bezüglich der Köpfchengröße und der Deutlichkeit der Hüllschuppennerven steht sie allerdings zwischen beiden in der Mitte. Meiner Uberzeugung nach liegen 3 Arten oder besser Formenkreise vor: C. maculosa, C. Icucophaea und C. Gallica. Mit letzterer ist untrennbar durch eine Reihe von Ubergängen, die zumeist als C. Hanryi JORD. bezeichnet wurden, die C. coerulescens WILLD. verbunden. DA jedoch diese, sowie noch einige spanische ihr nahe stehende Pflanzenformen sich vom (ía//íra-Typus ziemlich weit durch den auffällig starken, wenn auch oft ziemlich kurzen Enddorn der Anhängsel 1 entfernen, glaube ich, diese alle unter der C. coerulescens als Unterart zusammenfassen zu dürfen. Die Diagnose der Centaurea Gallica lautet : Biennis, rarius perennis. Rhizoma fusiforme, plus minus lignosum, mono- vel pleiocephalum. Gaulis usque ad SO cm. altus-erectus, ramosissimus, saepe iam infra medium in ramos divisus. Rami graciles, rarius abbreviate fere semper iterum ramosi, paniculam expansam, plus minus elongatam aut rarius corymbiformem formantes. Gaules et ïami angulosi, scabri. plus minus floccosi. Folia radicalia rosulata, petiolata, aequaliter ut inferiora et media sessilia bipinnatipartita lacinulis linearibus usque lanceolatis. Folia superiora et ramealia minus divisa, summa saepe indivisa, lingulata. Folia omnia plus minus floccosa usque cano-tomentosa, setulis minimis asperula, valde punctata. Capitula in apice ramorum atque ramulorum singularia vel approximata, rarius glomerata. parva (ca 8—10 : 5—7 mm.), ovata vel ovato-cylindrica, basi rotundata vel angustata. Involucri squamae imbricatse. virides vel violaceae, nervis evanescentibus, seriei intimae elongatae, apice appendiciformi pectinatim lacerae ; ceterarum serierum appendicem flavidam usque nigram, plus minus decurrentem, parvam ovato- usque lanceolato-triangularem gerentes. Fimbriae appendicis numero variae, cartilagineae, indivisam appendicis aream aequantes vel superantes, fimbria terminali plus minus rigida. saepe spinescenti, elongata. Flores purpuréi, raro albi, marginales radiantes. Achenia matúra 2'5—3 mm. longa, nigricantia, nitida, glabra, umbilico non barbato. Pappus tertiam achaenii partem vel fere totum achaenium aequans. Floret VII. usque IX., rarius V. et VI. C. Gallica unterscheidet sich von C. maculosa und C. leucophaea namentlich durch kleinere, mehr gestreckte Köpfchen, die nur undeutlich oder kaum erkennbar nervigen Hüllschuppen und den vielköpfigen, 1 Man vergleiche auch die meiner Auffassung entsprechende Gruppeneinteilung der hierher gehörigen Formen bei WILLK. et LANGE Prodr. fl. Hisp.