Franciscus Dőry: Decreta Regni Hungariae : Gesetze und Verordnungen Ungarns 1301–1457 (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 11. Budapest, 1976)
Decreta
prout ad utilitatem rei publice Christiane proficiunt, quoad omnes ipsarum continentias, clausulas et articulos, precipue vero intentionem supradicti Lodouici regis, quantum ad articulos per eum moderatos et mutatós acceptamus, aprobamus, ratificamus easque nichilominus ex certa nostra scientia q huic regno nostro innovantes perpetuo valiituras confirmamus, et r decernentes et committentes per hec scripta, ut huiusmodi constitutiones, libertates et ordinationes tarn per modernos et futuros prelatos, quorum interest et intererit 8 , quam etiam universos barones, iudices, milites et proceres amodo in posterum successivis semper temporibus universis inviolabiliter observentur et exsecutioni debite demandentur. Quas et nos per omnia observare* et immutabiliter observari debere statuimus variatione sine omni; quodque ultra hec premissa ad dictorum regnicolarum nostrorum instantiam eis nunc ex novo annuimus et declaramus: I. Ut nullus virorum nobilium regni huius possessiones habentium vel non habentium decimas dare teneatur, prout etiam itidem in decreto supranominati Alberti regis perhibetur contineri, sed quilibet talium a nobilium, dum eis per maiestatem regiam precipitur, contra emulos huius regni dimicando huiusmodi decimarum debita sanguinis sui effusione et virili b defensione recompensare teneatur. II. Statuimus preterea et presenti decreto stabilimus, ut si aliquem ex baronibus aut nobilibus huius regni nostri Hungarie possessiones et bona aliorum baronum seu nobilium aut etiam ecclesiarum pro pignore vel qualitercunque occupata detinentem et possidentem temporis per successum infidelitatis notam contra coronam eiusdem regni incurrere contigerit a , extunc illi, quos perpetuitas huiusmodi possessionum et bonorum inpignoratorum vel ocupatorum concernit, fideles existendo propter delictum eiusdem infidelis huiusmodi iure perpetuitatis eorum non priventur, sed semper talismodi ius perpetuitatis ipsorum salvum permaneat, idemque, dum eis placuerit, prosequi valeant atque possint, consuetudine horum in contrarium hucusque tempta non obstante; quam scilicet et singula preteritis hactenus temporibus secundum eandem consuetudinem et in premissorum contrarium acta, facta iudicataque atque gesta revocamus et revocata esse committimus per hec scripta. III. Ceterum decernimus, ut dum et quandocunque a per affutura tempóra aliquem rusticum seu jobagionem baronis vel nobilis cum presbitero seu clerico quocunque rixare vel contendere, aut inter eos vituperia et minas simpliciter vel etiam subsecutis verberibus in thabernis vel aliis locis suspectis sive dampnorum illatione[s] vel in factis profanis suboriri contigerit b , extunc talis presb[iter] vel cl[ericu]s [rusticum] c seu jobagionem in sedem spirituálém non afiter, nisi prius q Litt, serié r Superfluum s Litt, intererunt 1 Litt, observari I. a Litt, tlaium b Litt, iuri II. a Litt, contingerit III. a Litt, quocunque b Litt, contingerit c Litt. om. I. 1 G.A. XXVIII des Dekrets vom 29. Mai 1439.
