É. Apor (ed.): Codex Cumanicus. Ed. by Géza Kuun with a Prolegomena to the Codex Cumanicus by Lajos Ligeti. (Budapest Oriental Reprints, Ser. B 1.)

CODEX CUMANICUS

XXXIX per cu gihoft graf et sin, id est «statua» per des todin bilde explicatur; ^jLé)*

2» in dialectis turcicis orientaiibus proprie «castellum», «arcem», sin vero cagataiec sepulcrum, kazanice autem «idolum», «simulacrum paganum», «statuam» significai.

1 Inter glossas cumanicas ad sepulturam pertinentes scyphus statuae non memoratili", sed vox iv germanico des toden hws, kesenà item, kapsa germanico di/ode, id est die Lode explicantur. In capitulo vocabularii «res quae pertinét ad mesam» inscripto voci latinae «fiela» pro «phiala» (ciàl-q) scriptae in parte cumanica i. giltrin 2. sisa (id est si se ) respondent. Fortasse scyphus in cingulo portatus itidem una vel altera harum vocum denominatus est. Ceterum in hoc capitulo voci latinae «ciatus» pro «cyathus» scriptae (xóadoq) in parte cumanica piala respondet, que vox sane e graeco wlahj depromta est. In inventario quodam hung, de anno 1609, die 12 octobris quaedam urcei forma kun korsó « urceus cumanicus» nuncupatur (vid. apud baronem Radvánszky «Magyar családélet és háztartás a XVI. és XVII. században», Budapestini, 1879. Tom. II. pag. 139). Rubruquis in suo itinerario Cumanos interdum «Capchac» appellai, ita e. g. locis sequentibus : «Et inter ista duo flumina in illis terris, per quas transivimus, habitabant Comani Capchac, antequam Tartari occuparent eas». Iterum «Quae tota inhabitabatur a Commanis Captliat (sic!)».' Tribus kipeakiensis ramum quondam stirpis Turcarum Ozbeg denominatorum cfifecit, cujus stirpis antiquissima patria probabiliter in terris fluniinibus Ural et Emba adjacentibus ipiaerenda est.' Haec stirps turcica, quam V

ámbéry cum elcmentis mongolicis permixtam existimat, nomen Ö

zbeg tandem tempore noni principis ex genere Ciigi Ö

zbeg nominati sibi in honorem tanti principis e communi consensu attribuii. Nomen proprie sui juris hominem signi1 Prof. BÁLINT in vocabulario kazanico voccm sin perperam arab. originis esse dicit. 2 Recueil de Voyages. Tom. IV. Pag. 219, 246. JKRNKY. Tom. II. Pag. 99. 3 Geschichte Bochara's odor Transoxanicns etc. Zum erstenmal bearbeitet von HERMANN VÁMBÉRY. turn. II. Pag. 36.