A Veszprém Megyei Múzeumok Közleményei 13. – Természettudomány (Veszprém, 1978)
Schmidt Egon: Adatok a Szigligeti Arborétum és környékének kisemlős faunájához erdei fülesbaboly (Asio otus) köpetvizsgálatok alapján
IRODALOM — CZARNECKI, Z. (1956): Obserwacje nadbiológia sowy uszatej (Asio otus otus) (L.) — Perce Komisji Biologicznej PTPN. 18: 3—41. HANNEY, P. (1962): Observations upon the food of the Barn Owl (Tyto alba) in Southern Nyasaland, with a method of ascertaining population dynamics of rodent prey. — Annals and Magazine of Natural History. 13: 305—313. HEIM de BALSAC, H. (1965): Quelques enseignements d'ordre faunistique tirés de l'étude du régime alomentaire de Tyto alba dans l'ouest de l'Afrique. — Alauda. 33: 309—322. NIETHAMMER, J. (1968): Gewölluntersuchungen aus Südwestafrika. — Journ. S. W. A. Wissensch. Gesellsch., Windhoek S. W. A. 22: 5—39. SAINT GIRONS, M.—C. (1965): Notes sur les Mammifères der France IV. — Prélèvements exercés sur des populations de petits Mammifères par la Chouette Effraye, Tyto alba (région de Lyon). — Mammiîia. 29: 42—53. SAINT GIRONS, M.—C. (1968): Analyse des fluctuations du régime de L'effraye, Tyto alba, dans le department de la somme (nord de la France) pendant une pullulation de Microtus arvalis. — Vestnik Cs. spol. zool. (Acta soc. zool. Bohemoslov.) 32: 185—198. SCHMIDT, E. (1965): Über die Wintemahrung der Waldohreulen in Ungarn. — Zool. Abh. Mus. Tierkunde. Dresden, 27: 317. Verfasser untersuchte auf Grund der im Jahrel968-69 gasemmelten Gewöllen der Waldohreulen (Asio otus) die Kleinsäugetier-Fauna des Szjgligeter Arboretums. Aus dem Totalmaterial der 18 Einsammlungen wurden die Reste von insgesamt 2656 Wirbeltiere beschrieben. Das Verhältnis der Saugetiere und Vögel betrug 97%' : 3%. 99% der Saugetiere waren Nager. Faunistisch Interessant ist das Vorkommen von Microtus oeçonomus und Microtus agrestis auf diesem Gebiet, von denen erstere Art verhältnismässig häufig zu sein scheint und 4,6% der Säugetierbeute betrug. Auf den beige— LITERATUR SCHMIDT,E. (1968a): A Magyarországon telelő erdei fülesbaglyok mezei pocok pusztításának elméleti értékelése köpetvizsgálárok alapján. — Aquila, 75:259—271. SCHMIDT, E. (1968 b): Über die M'assenvermehrung der Zwergmaus, Mîcromys minutus (Pallas, 1771 ) in Ungarn an Hand von Untersuchungen von Waldohreulengewöllen. — Säugetierkundl. Mitt. 16: 30—34. SCHMIDT, E. (1969): Adatok egyes kisemtősfajok elterjedéséhez Magyarországon, bagolyköpetvizsgálatok alapján (Előzetes jelentés). — Vertebr. Hung, 11: 137—153. SCHMIDT, E. (1971): Beispiele zur Bedeutung von Gewölluntersuchungen für die Kenntnis der Kleinsäugerwelt in einem engeren tiergeographische Bezirk (Ungarn). — Säugetierkundl. Mitt. 19: 44—48. SZUNYOGHY, J. (1954): Adatok a Microtus oeconomusméhelyiÉhik elterjedésének, halkb és peniscsontjának ismeretéhez. — Állattani Közi. 64: 225—230. TINBERGEN, N. (1933): Die ernährungsökologische Beziehungen zwischen Asio otus otus L. und ihren Beutetieren, insbesondere den Microtus-Arten. — Ekot Monographs. 3: 443—492. TOPAL, GY. (1963): Újabb adatok a Microtus oeconomusméhelyiÉhik magyarországi előfordulásához, és a Tisza-menti (Sasér) előfordulás cáfolata. — Vertebr. Hung. 5: 195—164. fügten Tabellen führt Verfasser die Verteilung der Säugetier - bzw. Vogelbeute nach Arten und Sammlungen auf. Im letzten Teil der Arbeit wird die Bedeutung der Arboreta und Parks hinsichtlich der Waldohreule besprochen. Anschrift des Verfassers: Schmidt Egon H-1121 Budapest Madártani Intézet Költő u. 21. ANGABEN ZUR KLEINSÄUGETIER-FAUNA DES ARBORETUMS VON SZIGLIGET UND DEREN UMGEBURG AUF GRUND VON WALDOHREULEN (ASIO OTUS) GEWÖLLEN 127