Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

IO ARGONAUTICORUM íuílerebat, agebatque Diis gratias, quod aut fugauerint hoftem, aut milituní virtute, atque anïmo protriuerint. Vix gaudio modus ponebatur. Poft, ubi intelledum ab omnibus, eos, qui adueuiffent, amicos, et Regni deíenfores efíe, geminata erant laetitiae íigna. Feítis aítaria frondibus ornabantur ; abfterfus ex facie fquallor, et coinmutata in meliorem fortém uniuerfa. Sed in tanta cundorum laetitia folus is Eutelus videbatur, quem, cum Dii iufortuniis urgere occeperint, iniquiora femper fata exípedubant. Alta funt Deorum immortalium confilia, quae Antiftitem ilium, tamenetíi íafonem diligeret, eaque gratia innocentiffimus effet, in ingentem tempeftatem adduxerunt, ac pene fludibus obruerunt. N-imquö: cum Centurio ille, de quo faepe fuperius memoratum erat, per eam aduerfus Bebrycios femitam procederet, qua AntiÜitis Seruulus ad Argonautarum claifem boues propellebat, cumque iíle paullatim gradiendo moras nç&eret, contra ille celeri agitatione ceptis infijderet, neque in itinere moraretur, medio iti/iere miferum Stellionem cepit, et, quid mojiretur ? quo boues ageret, minanti propiar inquiíiuit. Ille, facinoris fui aequitati coni\fus, ita breuiter repofuit : Herus me meus iis haec deferre iullit, qui nauim ad ljtus adpitjerunt. Hoc ubi Centurio audiit : Dii, exciarnavit, fuperi! Peftem illam tandem exftinguit<^ ! Bebrycios ergo ope , atque auxiliis confouere ne nunc quidem vetuftus ille-