Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
54 2 A R G 0 N A U T I C 0 R U M tera expediam ? - - Nulla, quod mirere, alia tunc eius vox audita, quam inclamantis dulcem Iafonem, atque iterum dulcern Iafonem, ut fe in his calamitatibus adiutuin veniat , nec fe deferat. Iafonem illa identidem frada, et lamentabili voce inter ingentes cruciatus clamabat. Polt, ubi vix ipiritum duceret, ligato ad Collum fune, ita, ut fe mori fentiret, fuffocata eft. Nodofo demiun fufte caput contufum. Vita in auras - - abiit - - ! corpus in quatuor partes impie diffedum - - ad quatuor urbis portas adpenfum eft! - Iam neuter potuit lacrimis temperare. Iuuit gemere, iuuit indignari. Poft ubi via voci laxata: Ergone , Iafon inquiebat, hoc promerita es a Lyco, mea Hypfipyle? - ita ille nefarius tot illa mea bénéficia coinpenfat? - - 0 Fata crudelia!.- - o fidera - o dulcis Hypfipyle! - - nutiquamne te amplius viiürus e Mariandinis abfceiferam? - praeftitiffet manere in Lemno; mortua quidem, at non ita crudeliter - - - ergone in quatuor partes? Vah fcelus! ( ; Vah crudelis et barbare! - - Poft haec nihil amplius loqui potuit; led tacita atrocium rerum cogitatione animum fuum adflidauitne, an obledauit, nefcio: habent euim et atroces curae, et cogitationes aliquam dulcedinem, cum oinnes voluptates, deliciae omnes, omniaque gaudia defierunt. Sed cum poftea in mentem venit, Eutelum, interemta Hypfipyle, e tanto illo periculo liberum euafiffe, Miraculo, inquit, funillimum eft illud, Eutele,
