Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
532 ARGON AU TIC o RUM cur Te tantopere excrucias ? anne me dignam noil cení'es, quam illius loco íubftituas, neque ine minus facilem, quam iiiam duram, atque obftinatam diligas V En manum , mi Phroni, foederis huius teltem, quod non Dii refcindere veiint, non homines audeaiit. Obftupuit ad rei magnitudinem Centurio, ignarus : an Deos , an Virginem , an utrosque adorare debeac. Coelos fufpectauit tantum, et pertinaciter tacuit. Turn Cyrrhoe ita fermonern profecuta eft: Sed res ardua eft, mi Phroni, Patre inter viuos agente, hoc nos foedere , et vinculo conne&ere. Alieniffimus is erit , neque ego id fruftra adfero , a iugalibus his taedis. Tu tantum , ut iungi poflimus, effice; hue vota mea feruntur, hue delideria trahunt ingentia. Turn Centurio, amoris vehemencia iam ebrius: Et quid dubitamus, inquit, a Patris imperio nos exfoluere, atque in libertatem adferere. Si certa tibi voluntas, in me onus adfumam, ltruamque aftutus iniidias. Turn Cyrrhoe: iibi in votis effe repofuit , ut fublato Patre Phronius impérium teneat: hoc fe vero ex Deorum ammoiiitu cupere, qui iam olim dixiffent : Mefthei progeniem in nepote cafuram, Lyco mortuo exteruin reguaturuin. His auditis accenfas eft Centurionis animus, qui dein mentem (omnia ex Ephebo didicimus) per varia confilia fatigans, de modis, quibus Lycum fufferret, anxius cogitabat. Atrox haec cura ita Iuuenem, libi, et honori fuo metuentem, confecerat, ut faepe vultum mutaret, faepe fibi ereptus longo tempore conticefceret.
