Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

5IO ARGON AUTICORURI ris Centurionem deuoui; tum Ephebo non minus, quam ipfe mecuin egerat, hilaris repofui : Me

, quod amari ab eo digna eiïem

, gaudere. Ituram me libenter, quascunque in oras hofpitem detuiiffet; eum mihi deinceps Patris

, Patriaeque loco futurum. Immo , ti, me hic relida, in Patria m abfceffiffet incurius, me tamen ita fuiife animatam futuram

, ut eum, quem unice diligerem, per omnia, qua late patent, maria fine remigio, perque terras fine cornice quaerere voluiffein. Abiret modo, nec ulli mortalium de his fermonibus diceret. Nam, fi Hypfipyle de fuga refcifceret, fruftra laborem incipi, nec me cum amato abfcedere poife. Hie ego, mi Iafon, rurfum coniugem tuam interpelians

, exclamaui: O Dii, quam „ prouidi mundum regitis ! lieque

, ut mortalium aftutia finem fortiatur, permittitis ! Quam puellae perfouam dextre induifti, et conftanter fuftinuifti Hypfipyle! laudo ingenium. Sed quid dein adum, ut funt diifipatae inachinae exequere. Turn Hypfipyle ita orfam telam detexuit : 0 Eutele, fi tunc, cum Ephebum dimifi, rurfumque ad Centurionem redii, videre aniinum meum potuiffes, miratus profedo fuiffes, qua id ratione acciderit, quod vultum fingere, et effe iueunda potuerim. Quippe coenam laeti abfoluimus, pefteraque illam tetram e domo noftra euomuimus. Poft, ubi ille abiit, et ego in meum conclaue cubicura .ingredior, ancil-