Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
LIBER XVIII. 523 fadurum repofuit. Sic quidem Rex Lycus cum fuis abiit. Verum Centurio, ut Regis reditum fuga anteuerteret, pridie illius diei, quem raptui deftinauerat, ad me accedit perfidus, fe Regis praecepto obtemperaturum referens, et mihi, Ii craftinus ortus folem retexiifet, nauale obledamentum fadurum. Ego omnium, quae cudebantur, ignara, pro fingulari humanicate gratias habui , et me ituram pollicita, ad me uti eo vefpere veniret, et coenam fumeret, rogaui. Ille exfultans, utii haec iili coenatio laetiffima foret, re autem vera, quia crattinum ludum tam facilis annueram, fe venturum promiiit, venitque. Sed fuperi, qui me adhuc tuiti funt, ut iniquitatis illius vidima occumberem, pati noiuerunt. Dum enim apud me hilaris Centurio coenat , dum de infequentis diei gaudiis , et quae in mei gratiam fe excogitaffe finxerat, naualibus obledamentis loquitur, Ego, pro mea confuetudine capitis doloribus vexata confurgo a menfà, et manere iuifis hofpitibus e conclaui egredior. Non erat neceffe, ut feruarum me aliqua fequeretur; noui aegritudinis exordia, noui fpeciem ; ea vel folo liberioris aeris fudu faepe definere confueuerat. Sola igitur fine lumine per •atrium iter facio, cum me unus ex Centurionis Ephebis, qui tune ad fores vigilauerat, arripit, exiftimans, ut dein patuit, me ancillain effe , cuius ille amore fl3grauerat , quamque Regina Merope mihi donum dederat, efièque a feruitiis iufferat. Non erat contemnendae formae puella, citharae feiens, ialcusK k 5 que
