Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
LIBER XVI IL. 507 haec erat vehementer, quod Virgo tam diuturno tempore fola perfifteret, nec acciri iuberet. Hoc tantum lolitudinis deiiderium Anui difplicebat, neque tamen aiiam huius rei cauffam exiftimauerat , quam aliquas praeteriti morbi reliquias , aut tuturi praeiagia. Hanc cum ingredientein vidit, paulluluni exterrita (nam omnia metuebat) de eo cogitare coepit, an doni mentionem nucrici faceret, aut ad feliciora tempóra reiiceret. Licet enim talein illam experta femper fuerit, cui uni in omnibus maxime conhdere poifet, tarnen, cum nondum in his rerum adiuii&is, quae noueilus ainor fecum aduexerat , verfàta unquam fuerit, quid fperare in ilia, quid metuere debeat , nondum cognouerat. Sed cauta erat Erythraea etiam. Noluit de fuo dono prior inentiouem facere, nec, quid Argonauta dixilfet, curiofa quaerere. Occulto aftu capiendam credidit. Proin ita iili locuta: Diu eft , mea Filia , quod haec noftra Colchis tot incluos Heroas non viderit. 0 quantus in iis animus! quanta pulcritudo! Dii certe hoc tempore eos Colchidi infuderunt, quo prae* ftanriilimorum hominum auxiliis indigemus. Proin ego ita de rebus noftris exiftimo, Filia, ut eos humanitate potius vincere laboremus, quam nos ab fis vinci patiamur. Hae voces Erythraeae tantos Medeae animos addiderunt , ut illico confideret, Anum in colendo officiis Parthenophilo ûbi adiutricetn fore. Cui rei ut initiiim faceret, ita ad nutricem laeta: Et digni funt profe&o adueI i 5 nae,
