Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
5IO ARGON AUTICORURI rat, iinraota, et quafi, quid circa fe ageretur, ignara, anxiis cogitatiouibus mentem cruciabat. Ad h une igitur moerorem aut minuendum tantifper, aut penitus expellendum animo intenta Erythraea ancillae repofuit: nihil Euphonus de fuo, et Medeae animo dubitet, veniat modo cum Parthenophilo, credatque: hoc fe maiorem gratiam utrisque faduros, quo maturius aduenerint. Non fefellit Medeam, aliis licet curis occupatam, lenta Erythraeae cum ancilla locutio. Repente ad eas , id futurum ominata , quod prius mente agitauerat, aduolat, tum, quid inter fe loquerentur, quaerit. Ubi legationem intellexit, laeta vultu, curisque ex animo elapiis ancillae mandat: qnantocius uti îedeat, et Perhanoph - - iimul et - - quo is nomine, qui Antilles eil? - - Haec truncabat potius Medea, quam loquebatur. Cum enim Parthenophilum nominare voluit, ita perturbata eil, ut neque eum bene, neque integre ediderit, Euphonus autem plane non fticcurrerit. Igitur innuit tantum ancillae renidens-. auolet, et imperata faciat. Poll, ubi nuncia rediit, tantus repente in Medeae domo tumultus excitatus ab iis, quae Regiae Virgini iiue ab feruitiis erant , fiue ad vitae focietatem adiundae, ut pene omnes in Erythraeae indignationein ineurrerint. Cum enim unum ex Argonautis, quos illae nondum viderant, ad Medeam, faiutationis gratia, acceffurum accepiffent, pars, quae negligenter ornatae, pro veilibus curjrere ,
