Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
446 ARGON A IT TICORUM Dum haec inter fe agitant , repente Regem venire nunciatum eil. Is allata ad íiliam, quam captiuo eripuerant, tabula, poil paullo in conclaue ingreffus cum Filiam non tantum valere, fed et iucundam effe deprehendit, admodum gaudebat. Sed nec Erythraeae minor, ceterarumque fuit laetitia, quae Medeam, velut ab inferis reuocatatn, intuitae, Pontificis ill Proferpinam impérium mirabautur. Rex primum dolore, quem ob filiae aegritudinem conceperat, tum gaudio, quo ob depulium malum liquefcebat, una, atque eadem opportunitate iudicata, confedit laetus cUm filia. Tum de iis, quae in concilio ada, ita feruente cum utrisque ferraone different, ut, cum Regis Scythiae explorator detedus cerriffime Almi animum, fi res in apricum proreperet, commouere, et magis infeftum Colchidi reddere poffet; Eutelo anxius fignihcauerit: Se Deorum auxilia optare, et quospiain, qui fe in rerum hoc llatu adiuuarent, quosqne aduenturos Pontifex in delubro lignificauera: , reipfa aduenire. Tum Euteius , oblata opportunitate , de Argonautarum aduén u Regem certiorem reddere conilituit. Ideoque tanta iterum eloquenciae vi, et dicendi copia de Aduenis differuit, ut et Regis animum, qui nondum de iis audiuerat, in omnium amorem flexerit, et Medeam noua rerum narratarum voluptate perfuderit. Atque Aeaeta quidem, cui hoc grande auxilium aduenerat , ita eft in laetitiain effufus , ut, qui antea frontem grauem, et trifte fupircilium habuerat, nunc, vultu ad feiliuitatem
