Fekete Nagy, Antonius – Makkai, Ladislaus: Documenta historiam Valachorum in Hungaria illustrantia, usque ad annum 1400 p. Christum. (Budapest, 1941. Études sur l'Europe Centre-Orientale. 29.)

rum in quorum territoriis pascerent. Tertius articulus est iste, quod assumpserunt ipsi Walachi custodiam alpibus ad Tolmacz 4 usque ad magnam villám Walachikalem. 5 Quartus articulus est iste, quod assumpserunt ipsi Walachi, quod crematorem, interfec­torem, nocivum, seu malevolum nullum debent hospitare hominem, si tales nocivos hospitavérint, cum ipsis sint comburendi. Quintus articulus est iste, quod si aliquis minaretur incendium, tali si con­vinci posset septem juramentis, statim debet cremari, modo simili quicumque Walachorum convinceretur septem iuramentis, quod furtum, spolium, incendium aliquod vei huiusmodi commisisset, simili modo statim deberet cremari. Sextus articulus est iste, quod assumpserunt Walachi, quod eorum nullus arcúm regere vei por­tar e audeat nisi necessitas et utilitas requireret, quicumque arcúm portaret útra hoc, talis in rebus et corpore sit puniendus. Ex parte castri 6 presentibus Walachis infrascriptis primo Fladmir, Schuka, Petril, Schereban, magnus Neg, Schereb, Rodbansch, Thomas, 01­damar, Straw, niger Bansch, ex parte civitatis 1 Kende Knez, Lud, dives Neg, Niger Radul, Dauid, Stanbescht, Drewgysch, Drag­mer Bobusch, ex parte comitisse de Helta 8 Theodir, Juba, Cristian Phaff et filius suus Radul, ex parte communitatis de Helta 0 gros Schramchet Clos et fráter suus. Acta sunt hec in Insula Christiana, coram íudicíbus, civibus iuratis, senioríbus et communitate civitatis et sedis Cybiniensis et munita sigillo nobilis viri domini Johannis de Scharffenek necnon sigillo consulum civium civitatis Cybiniensis et sigillo comitatus sedis Cybiniensis, anno Domini Mo CCCo LXXXIIIo, ín octavis Epiphaniarum Domini. L'original, sur parchemin, démuni de ses trois sceaux pendants, est con­servé aux Archives de la paroisse de Kereszténysziget, Éditions: Fejér, X/1. p. 132; Bruckner, Beleuchtung der Denkschrift, p. 26; Transilvania, 1872, p. 104; Hurmuzaki—Densu§ianu, 1/2, p, 280; Zimmer­mann—Werner, II, p. 564; Nemzeti Társalkodó, 1832, I, 395 (en partié). 4 Tolmacz, c'est le cháteau de Talmács. Voir la note 1. 5 Magna Villa Walachikalis, il s'agít certainement de Nagyfalu—Gross­dorf, aujourd'hui dénommé Szelistye—Sáli^te, á l'Est de Szeben. 6 II s'agit des Roumains attachés au cháteau de Talmács déjá mentionné. 7 „Civitas", nul doute qu'il s'agit de Szeben (Nagyszeben—Sibiu). Etánt donné que la ville de Szeben possédait des domaines étendus, elle dévait avoir aussi des serfs roumains. 8 Helta, aujourd'hui Nagydisznód—Heltau—Cisnádie, au Sud de Szeben; il était dans la possession de la famille Geréb de Vingárt „de genere" Ká­csics; la „comitissa" en question, non nommée, était, elle aussi, membre de cette famille. 9 Seulement une partié de Nagydisznód était une terre seigneuriale; l'autre partié formait une libre commune saxonne.

Next

/
Oldalképek
Tartalom