Nagy Imre: Anjoukori okmánytár. Codex diplomaticus Hungaricus Andegavensis. VI. (1353–1357) (Budapest, 1891.)

reambulacione in quatuor partes coequales in sessionibus et aliis utilitatibus suis divisissent, quarum tres partes aut cuius (így) ipsis magistris Laurencio et Stephano eo iure, quo vestre regie donacionis titulo ad ipsos pertinere dinoscuntur, eisdem statuissent relinquendo perpetuo possidendas, absque preiudicio iuris alieni, nemine penitus, excepta relicta Martini filii Petri pretacti, apparente; quartam vero eiusdem partém scilicet a parte septemtrionali adiacentem, scilicet ab una arbore piri silvestris in medio eiusdem ville Dombow existenti, imprimis inchoando, inde ibidem cadit ad unam viam, que ducit de eadem Dombow ad ecclesiam sancte Crucis, que ecclesia existit in alia villa similiter Dombow vocata, exinde currit super eadem via et pervenit ad quendam locum valliculosum vulgo Zurduk vocatum et ibidem prope cadit ad unum pratum, cuius medietas scilicet prati est pertinens ad Dombow ecclesiasticam supradictam Laurencii et Stephani antedictorum, alia vero medietas trium filiarum Martini filii Petri de Dombow condam supradicta, ulterius currit per médium cuiusdam prati in bono sp'acio versus orientem et pervenit ad spácium, ubi ipsum pratum angulatur et sálit versus meridiem ad locum vulgo mege vocatum et in eodem per signa metalia currendo, pervenit ad silvam, quam intrat ad arborem cerasi per viam, quam extunc ad maiorem rei evidenciám permactari fecissent et de ipsa arbore exit eandem silvam ad unam arborem piri iuxta terram arabilem habitam, iuxta quam existit una magna via, per quam dirigitur versus occidentem et currit in bono spacio super eadem in latere eiusdem silve et pervenit ad quendam locum angularem eiusdem silve, ubi est una magna arbor cerasi in ramis suis geminata cruce signata, inde in eadem silva declinatur et currit versus septemtrionem, et pervenit ad unam arborem piri silvestris, ad quam viam permactari fecissent, ulterius ibidem prope tangit duas arbores silicis, que se amplectando alia in alium increscendo applicassent, similiter cum via de novo permactari faciendo, ulterius ad unam arborem silicis non altam nimis sed spissam cruce signatam cum via de novo permactari faciendo, de qua in eadem parte transit ad quandam terram arabilem, exeundo de silva antedicta, de qua terra arabili per signa metalia regreditur ad arborem piri principalem. Et eciam quartam