Nagy Imre: Anjoukori okmánytár. Codex diplomaticus Hungaricus Andegavensis. III. (1333–1339) (Budapest, 1883.)

228. 1337. mart. 10, Az egri káptalan előtt Szentkirályi Miklós és Pál, Szentkirály nevü Gömör vármegyei birtokukat a kijelelt határok nyomán egymásközt felosztják. Nos capitulum ecclesie Ágriensis significamus . . quod Nicolaus filius Moysy de Scenthkyral ex una, et Paulus íilius Ladislai de eadem pro se et pro Johanne fratre suo parte ab altéra coram nobis personaliter constituti dixerunt, quod in locis ipsorum sessionalibus in eadem possessione Scenthkyral in comitatu Gumuriensi existenti liabitis videlicet in porcione eorum existentibus titulo iuris hereditarii ipsos contingentibus pari voto et per modum pacificum ac ob proximitatis dileccionem talem inter se divisionem . . fecisse nobis asseruerunt, quod eadem loca ipsorum sessionalia in circuitu ecclesie sancti regis Stephani in eadem possessione Scenthkyral fundata adiacencia simul cum terris arabilibus retro ortos eorumdem adiacentibus que vulgo Tornuk dicuntur, sub distinccionibus seu limitacionibus signorum infra declarandorum pro metisque positorum in duas partes coequales divisissent, qua divisione facta una pars eorumdem locorum et terrarum arabilium a plaga oiiejitali et meridionali adiacens cessisset eidem Nicolao et heredibus suis perpetuo possidenda, alia vero pars seu dimidietas eorumdem simul cum dictis terris arabilibus a plaga septemtrionali et occidentali existens devoluta fuisset in ius et proprietatem predictorum Pauli et Johannis filiorum Ladislai ac heredum eorumdem similiter iure perpetuo et irrevocabiliter possidenda. . signa autem quibus prefata porcio eorumdem filiorum Ladislai a porcione dicti Nicolai filii Moysy distingitur et separatur prout dicte partes nobis asseruerunt, hoc ordine protenduntur: primo egreditur a sanctuario dicte ecclesie et per médium ipsius ecclesie versus dictam plagam occidentalem procedendo currit iuxta fundum sacerdotis, quem ipsi cominuniter et iuxta libitum voluntatis ipsorum pro remedio animarum preclecessorum suorum et salute sua preseripte ecclesie in perpetuum reliquissent, et cadit in quandam viam que porciones ipsorum separat pro meta a porcione filiorum