Bullae Bonicacii IX. P. M. IX. Bonifác pápa bullái. 1396–1404. (Budapest, 1889. Mon. Vat. Hun. I/4.)

48 I)<?8. I). MÁRTII. ecclesie Agriensis, fidedigno commendatur testimonio, nos inducunt, ut sibi reddamur ad gratiam liberales. Dudum siquidem pro parte dilecti filii Nicolai Jacobi, canonici ecclesie Agriensis, nobis exposito, quod orta dudum inter bone memorie Philippum, Episcopum Ostiensem, ac dilectum íilium Andreám Johannis, qui se gerit pro Lectore ecclesie Sirimiensis, super prepositura ecclesie Waradiensis, quam venerabilis fráter noster Maternus Transilvanensis, tunc Vesprimiensis, Episcopus tempore promotionis per nos facte de ipso ad ecclesiam Yesprimiensem, tunc vacantem, obtinebat, quamque vacantem Philippus Episcopus se auctoritate apostolica assecutum fuisse canonice illamque aliquandiu tenuisse et possedisse et tunc etiam tenere et possidere pacifice et quiete, dictumque Andreám se assecutioni huiusmodi contra iustitiam opposuisse, . . . Andreas vero predictus eandem preposituram ad se de iure spectare asseruerant, prout ipse Andreas tunc asserebat, matéria questionis, Nos causam huiusmodi, cum partes ipse tunc in Curia predicta existerent, bone memorie Andree Episcopo Laudanensi, tunc Capellano nostro et causarum Palatii apostolici auditori ad instantiam dicti Philippi Episcopi primo et deinde, postquam idem Andreas Episcopus tunc auditor ad nonnullos actus in causa huiusmodi inter partes ipsas processerat, dilecto filio Johanni electo Lubucensi, tunc etiam Capellano nostro et causarum dicti Palatii auditori ex certis causis audiendam commiseramus et fine debito terminandam, quodque lite huiusmodi coram dicto Johanne electo, tunc auditore, indecisa pendente, prefatus Philippus Episcopus in possessione dicte prepositure existens apud Sedem predictam, ut prefertur . . . decesserat, Nos eidem electo, tunc auditori, dedimus in mandatis, ut eundem Nicolaum, ... in omni iure et ad omne ius, quod eidem Philippo Episcopo tempore sui obitus in dicta prepositura seu ad eam quomodolibet competebat, seu competere poterat, auctoritate nostra surrogaret, nec non ad possessionem dicte prepositure, in qua idem Philippus Episcopus tempore obitus sui huiusmodi erat, ut prefertur, admitteret et admitti facérét, ut moris esset, et nichilominus, si per eventum litis huiusmodi sibi constaret Philippo Episcopo, dum vixit, non competiisse ac Andree Johannis prefatis non competere ius in dicta prepositura seu ad eam, preposituram ipsam . . . prefato Nicolao auctoritate nostra conferret et assignaret . . . Et deinde, prefatus electus, tunc auditor, postquam eundem Nicolaum in iure et ad ius huiusmodi surrogaverat, ... in huiusmodi causa ulterius procedens diffinitivam, per quam ipsam preposituram Nicolao adiudicavit et super ea Andree Johannis perpetuum silentium imposuit, sententiam