Georgius Pray: Epistolae procerum regni Hungariae I. (Bécs, 1805)

öptissimum, cum exploratum haberet, me e]us viribus parem non esse ; inter summos vero Christianos Principes, reges Romanorum et Galliarum recens bellum conflari. Quo me igitur in maxima hac tempesta'e vertam, cujus implorem auxilium , praeter Deum optimum Maximum, Sancti'atem vestram, et sedem Apostolicam, superesse nihil videó. Illud ergo inprimis oro, et obtestor> ut, dum licet, religioni christianae consulat? Principes, quos paulo ante nominavi, et alios^ qui forte dissident, cmni consilio, et auctoritate sua paterna quamprimum conciliandos curet, et ea arma, quae in se ipsos terra , et mari parabant, in períidos lidei nostrae hostes jam jam possint convertere, suoque et Ecclesiae nomine Sanctitas vestra quam ma

i xiraura poterit fera t auxilium. INescio, an ab aliis unquam hostibus , a Turcis certe nunquam, május nostrae religioni fait periculum, qui simul ac figere pedem, quod Deus prohibeat, in Pannónia poterunt, Germaniam, atque Italiam adjungere suae ditioni, ludum sibi fore jactitant. Sanctitas vestra nihil praetermittat, ad summám mihi subveniendi celeritatem, nec pro meo tantum regno, sed pro ímperio Romano, et delenda chiistiana profes^ sione susceptum irgens hoc bellum existimet* Hostium tantus est appaiatus, ut ab armis diEpist. Pracer. P. K icei-